ใต้ท้องฟ้าสีเทาหม่น
ลำแสงสีน้ำเงินถูกเหวี่ยงจนโค้งเป็นวงกว้าง
ราวกับเคียวสีน้ำเงินเล่มหนึ่ง ฟันทะลุชั้นบรรยากาศแล้วพุ่งลงสู่พื้นดิน
ก่อนลำแสงมิวออนจะมาถึง คลื่นความร้อนอุณหภูมิสูงลิบก็พุ่งมาถึงก่อน
พื้นดินเบื้องหน้ามีความกดอากาศเพิ่มขึ้นก่อน จากนั้นอากาศจำนวนมากก็ลุกไหม้ในพริบตา กลายเป็นสุญญากาศชั่วขณะ
ท่านหมูเห็นชัดเจนว่าหนวดที่พุ่งเข้าใส่เฉิงฉีเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานทันที
บนใบหน้าอ้วนฉุที่เต็มไปด้วยไขมัน ในที่สุดก็เผยความหวาดกลัวออกมาวูบหนึ่ง
จากนั้นหนวดโลหะเหล่านั้นก็เริ่มละลายราวกับเทียนถูกไฟเผา คลื่นความร้อนรุนแรงพัดโถมเข้ามา หนวดละลายกลายเป็นน้ำเหล็ก ก่อนถูกพัดกระเด็นกลับไป
ซู่——!
น้ำเหล็กกระเด็นใส่หน้าท่านหมู เขาร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือด
ถัดมา พลังงานของลำแสงมิวออนก็สะสมจนถึงขีดสุด เปล่งแสงเจิดจ้าทั่วทั้งลำ
ราวกับดาวฤกษ์ร่วงหล่นลงสู่พื้นโลก แสงสว่างมหาศาลระเบิดออกมา ชั่วขณะนั้นทุกคนมองเห็นแต่ความว่างเปล่า
ตูม!
เสียงดังสนั่นสะเทือนแก้วหู ทำให้ทุกคนหูอื้อตามไปชั่วขณะ
กระแสลมร้อนระอุพุ่งกระแทกไปทุกทิศทุกทาง ในพริบตาฟ้าดินก็มืดมน
เสียงอุทานและเสียงกรีดร้องดังไม่ขาดสาย
ห้วงเวลาเยี่ยงนรกนี้ดำเนินอยู่นานถึง 30 วินาทีเต็ม
เมื่อแสงเจิดจ้าดับลง คลื่นความร้อนจึงค่อย ๆ สลายไป
หยดเหงื่อไหลลงจากหน้าผาก
ลูกตาข้างหนึ่งของท่านหมูกลอกไปมา เขาก้มมองหน้าอกตัวเอง แล้วมองขาแมงมุมจักรกล
“เมื่อกี้มันอะไรกัน?”
“เป็นอาวุธเหรอ?”
“ไอ้แมลงขยะนั่น ถึงกับมีอาวุธแบบนั้นอยู่ในมือ?!”
“ฉันยังไม่ตายเหรอ?!”
“ฮ่า ๆ ๆ...”
ท่านหมูหัวเราะอย่างโล่งอกที่รอดตาย เนื้อบนใบหน้าสั่นระริก “ฮ่า ๆ... มันฟันพลาดไป ฉันเลยรอดมาได้!”