ตะวันลับขอบฟ้า
เหนือชั้นบรรยากาศขุ่นมัว ดวงจันทร์ดูราวกับรอยด่างสีขาวหม่น
เฉิงฉีกลับมายังกระท่อมของตน
ที่จริงกระท่อมนี้มีเพียงเสาผุพังไม่กี่ต้น ค้ำผ้าใบกันรังสีผืนหนึ่งเอาไว้
คนเก็บของเก่ามักไม่มีบ้านเป็นหลักแหล่ง เพราะขยะจากฟากฟ้าอาจตกลงมาฝังพวกเขาได้ทุกเมื่อ
ด้านในกระท่อม เสี่ยวฉยงขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มขนสัตว์สีแดงเก่า ๆ หางตายังมีคราบน้ำตา หลับสนิทไม่รู้เรื่อง
อย่างน้อยในตอนนี้ เด็กคนนี้ก็มีเพียงเฉิงฉีให้พึ่งพา เช่นเดียวกับที่ปู่ของเขาเคยเก็บเขามาเลี้ยง เฉิงฉีไม่ได้คิดว่าการกระทำของตนยิ่งใหญ่หรือสูงส่งอะไร เพียงแต่คนที่ผ่านประสบการณ์คล้ายกัน ย่อมสะเทือนใจได้ง่ายกว่า เมื่อพบความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ลึกในใจ
เฉิงฉีกำลังคิดว่า อย่างน้อยก็ควรหาที่พักพิงที่สบายกว่านี้ให้ได้
เจ้าลิงจัดลูกน้องออกไปเก็บขยะมาซื้อขายแล้ว แต่เฉิงฉีไม่ได้คาดหวังอะไรมากนัก
มีเงินใช้ผีก็โม่แป้งได้ ไม่มีเงินคนก็เหงาหงอย
เมื่อไม่มีทุน แรงจูงใจของเจ้าลิงกับพวกก็คงไม่มากนัก
เงินในมือเฉิงฉีร่อยหรอเต็มที
ก่อนหน้านี้แม้เขาจะสังเคราะห์โลหะผสมอสัณฐานได้ แต่ก็ทำข้อตกลงกับพ่อค้าโม่ไปแล้ว โดยนำทั้งหมดไปแลกยากระตุ้นพันธุกรรม ไม่ได้นำไปขายเอาเงิน
เฉิงฉียังมีโลหะผสมเอนโทรปีสูงอยู่หลายชิ้น
ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าของพวกนั้นต้องมีมูลค่าสูงมาก
แต่ก็ยังติดปัญหาเดิม เขาต้องทำการค้าครั้งแรกกับพ่อค้าโม่ให้สำเร็จ สร้างความเชื่อใจกันก่อน โลหะผสมเอนโทรปีสูงถึงจะนำออกมาได้
จนถึงตอนนี้ โม่จากไปแล้ว 24 ชั่วโมง