บริเวณด้านหน้าสำนักงานใหญ่สหพันธ์คนเก็บของเก่า
ขยะจำนวนมหาศาลถูกบดอัดจนแบนราบ กลายเป็นลานกว้างผืนหนึ่ง
สองข้างของลานมีเสาแปดต้น หล่อขึ้นจากขยะโลหะหลากชนิดที่หลอมรวมกัน ตั้งตระหง่านสูงตรงใต้ท้องฟ้าหม่นเทา
ที่นี่นับเป็นสถานที่ที่มีหน้ามีตาที่สุดบนโลกขยะแล้ว
คนเก็บขยะหลายพันคนมารวมตัวกันที่นี่
ทรัพยากรน้ำบนโลกขาดแคลน การอาบน้ำจึงเป็นเรื่องฟุ่มเฟือยอยู่บ้าง
เมื่อสะสมมานานหลายปี ร่างกายของเหล่าคนเก็บขยะต่างส่งกลิ่นเหม็นอับคล้ายเชื้อรา พอมารวมตัวกันในตอนนี้จึงเกิดบรรยากาศที่ทำให้คนไม่กล้าเข้าใกล้
เฉิงฉียืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน เฝ้ามองทุกสิ่งอย่างเงียบ ๆ
“เสี่ยวฉี”
หญิงวัยราว 50 ปีคนหนึ่งโพกผ้าแดงไว้บนศีรษะ เธอยัดถุงผ้าใบเล็กใส่มือเฉิงฉี
“ป้าหลาน?”
เฉิงฉีชะงักไปเล็กน้อย ก่อนเปิดถุงผ้าและเห็นก้อนพลังงานสำหรับกินทรงกลมอยู่ข้างในหลายก้อน “นี่คืออะไรครับ?”
ใบหน้าของป้าหลานเต็มไปด้วยริ้วรอยจากแดดลม เธอยิ้มแล้วบอกว่า “ป้าเอาก้อนพลังงานธรรมดามาต้มใหม่ คัดสิ่งเจือปนออก แล้วเติมน้ำตาลลงไปนิดหน่อย เอากลับไปกินนะ”
สามีของป้าหลานคือผู้เฒ่าหลิน
ผู้เฒ่าหลินเป็นสหายสนิทของปู่เฉิงฉี ก่อนหน้านี้ตอนที่ไฮยีนาวางแผนชิงโลหะผสมอสัณฐานของเฉิงฉี พวกมันจับผู้เฒ่าหลินไปเป็นตัวประกัน แต่สุดท้ายเฉิงฉีก็ปราบพวกไฮยีนาและช่วยผู้เฒ่าหลินออกมาได้
ไม่ว่าสภาพแวดล้อมจะเปลี่ยนไปอย่างไร ครอบครัวผู้เฒ่าหลินก็ยังคอยใส่ใจและดูแลเฉิงฉีเสมอ