เหล่าคนเก็บขยะทยอยแยกย้ายกันไป
พวกเขาต่างเฝ้ารอเสบียงชุดใหม่ด้วยความยินดี
พันโทหนิงกับคณะเดินทางเข้าไปในสำนักงานใหญ่ของสหพันธ์คนเก็บของเก่าเช่นกัน
เฉิงฉียืนนิ่ง มองหน่วยรบของสหพันธ์ดวงดาวที่ถืออาวุธปืนเข้าปิดล้อมสำนักงานใหญ่ของสหพันธ์คนเก็บของเก่า
สายตาคมกริบหลายคู่จ้องมาทางเขา เป็นสัญญาณให้รีบไปเสีย
เฉิงฉีขยับเท้าเล็กน้อยไปยืนพ้นแนวรักษาความปลอดภัย แล้วทำเป็นไม่สนใจสายตาเหล่านั้นต่อไป
ถ้าได้ยินบทสนทนาที่กำลังจะเกิดขึ้น
เขาก็อาจได้เบาะแสเพิ่มขึ้นอีกสักหน่อย
เฉิงฉีครุ่นคิด พลางเงยหน้าขึ้น มองเสาอากาศขนาดมหึมาที่ตั้งตระหง่านอยู่บนดาดฟ้าสำนักงานใหญ่ของสหพันธ์คนเก็บของเก่า
นั่นคือระบบกระจายเสียงของสำนักงานใหญ่คนเก็บขยะ ประกาศต่าง ๆ ที่ออกอากาศทางสถานีก่อนหน้านี้ล้วนส่งออกมาจากเสาอากาศต้นนี้
เฉิงฉีขยับคิ้ว
จู่ ๆ เขาก็หันหลังให้หน่วยรบเหล่านั้น
เขาค่อย ๆ หลับตา เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ภายในม่านตาก็เปล่งประกายสีสันวิจิตรดุจเพชร
เขา ‘มองเห็น’ แถบสีน้ำเงินหลากหลายสายลอยกระจายอยู่กลางอากาศ แท้จริงแล้วพวกมันคือสัญญาณแม่เหล็กไฟฟ้า ซึ่งทั้งหมดไปรวมกันที่ปลายเสาอากาศขนาดใหญ่นั่น
เฉิงฉีรู้สึกคล้ายเกิดภาพหลอน มุมมองของเขาเคลื่อนตามแถบสีน้ำเงินเส้นหนึ่ง มุดเข้าไปในเสาอากาศ แล้วไหลไปตามสายสัญญาณจนเข้าไปอยู่ในเครื่องสื่อสารภายในสำนักงานใหญ่ของสหพันธ์คนเก็บของเก่า
ตัวเลขบนหน้าจอดิจิทัลของเครื่องสื่อสารกระเพื่อมเล็กน้อย ความถี่ของคลื่นเพิ่มขึ้น 0.01
แต่ไม่มีใครสังเกตเห็นรายละเอียดนี้