เหนือชั้นบรรยากาศสีเทาหม่นทางทิศตะวันออก
ในที่สุด แสงอรุณริบหรี่ก็ปรากฏขึ้น
เวลา 6 นาฬิกา 9 นาที
เสี่ยวฉยงงัวเงียตื่นขึ้นมา สวมชุดนอนที่เต็มไปด้วยรอยปะ เดินออกมาจากห้องต่อขยายของราชามังกรดินอย่างเชื่องช้า
เมื่อมายืนอยู่บนชานไม้ด้านหน้า เธอก็ชะงักงันไปทั้งตัว
สองข้างทางเดินไม้เขียวชอุ่มไปด้วยพืชพรรณ
ต้นแอปเปิล...?
ฟักทอง...?
มะเขือเทศ...?
ดอกผักบุ้ง...?
ว้าว นั่นคงเป็นเถาองุ่นสินะ ข้างล่างยังมีสตรอว์เบอร์รีที่ดูเหมือนพรมอีกด้วย...?
“ชิ...”
เสี่ยวฉยงเลิกคิ้ว “ฉันนึกว่าตื่นแล้ว ที่แท้ยังฝันอยู่ต่างหาก”
ตุบ
เสี่ยวฉยงเงยหน้าขึ้น เห็นว่าข้างหนึ่งของห้องต่อขยายราชามังกรดินมีต้นซากุระงอกขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ ลูกเชอร์รีสีแดงสดลูกหนึ่งร่วงลงมากระแทกหัวเธอ
“ชิ...”
“สมจริงใช้ได้เลยแฮะ”
เสี่ยวฉยงส่ายหน้าอย่างไม่ใส่ใจ ปล่อยแขนสองข้างห้อยย้อยแกว่งไกวเหมือนเส้นบะหมี่ ก่อนหมุนตัวเตรียมกลับเข้าห้อง
ตุบ!
แต่อีกด้านหนึ่ง หานไจ่ยืนอยู่ใต้ต้นมะพร้าวสูงใหญ่ ลูกมะพร้าวลูกหนึ่งหล่นใส่หัวโลหะของมัน แม้หานไจ่จะไม่บาดเจ็บ แต่ในดวงตาอิเล็กทรอนิกส์ก็ยังปรากฏวงก้นหอยหมุนวนเป็นชั้น ๆ
“โอ้โห หานไจ่ นายก็อยู่ในฝันฉันด้วยเหรอ”
“ได้ยินว่าถ้าตายในฝันก็จะตื่นขึ้นมาได้”
เสี่ยวฉยงเดินโซเซมาถึงใต้ต้นมะพร้าว ยืนเคียงข้างหานไจ่ เงยหน้ามองแล้วจงใจขยับเท้าไปยืนใต้ลูกมะพร้าวที่พร้อมร่วงลงมาได้ทุกเมื่อ
จากนั้น
ดวงตาของหานไจ่ยังคงเป็นวงก้นหอยหมุนวน
เสี่ยวฉยงตาปรือ ง่วงงุนจนปากเผยอ แขนสองข้างแกว่งไกวเหมือนเส้นบะหมี่