“เป็นฝีมือคุนหลุน”
หกโมงเช้า
พันโทหนิงยืนอยู่ใต้ยานรบทรงเหยี่ยว มองกองขยะสุดลูกหูลูกตาตรงหน้า ดวงตาสั่นระริกอย่างรุนแรง
หน่วยย่อยทั้งสามของเขาหายตัวไปครบ 6 ชั่วโมงแล้ว
ไม่เห็นคนเป็น ไม่พบศพ
“ต้องเป็นฝีมือคุนหลุนแน่!”
พันโทหนิงกำหมัดแน่น “บนดาวขยะนี่ไม่มีใครหรอกที่จะกำจัดหน่วยย่อยทั้งสามของผมได้อย่างไร้ร่องรอย ทั้งยังปิดกั้นสัญญาณระบุตำแหน่งได้ หนอนขยะพวกนี้ไม่มีความสามารถขนาดนั้น!”
“เธอต้องติดตั้งแขนขาขยะบางอย่างให้ตัวเองแน่”
“ถึงยังไงเธอก็เคยเป็นเทพีสงคราม...”
พันโทหนิงกัดฟัน “น่าสงสารพี่น้องร่วมรบที่ผ่านความเป็นความตายมาด้วยกัน พวกเขาคงถูกฆ่าไปแล้ว...แต่ศพอยู่ที่ไหนล่ะ?”
ทันใดนั้น
พันโทหนิงหรี่ตาลง เขาเห็นแมลงวันจำนวนมากเกาะกลุ่มอยู่บนกองขยะแห่งหนึ่งไกลออกไป
“ขุดตรงนั้น!”
เสียงของพันโทหนิงสั่นเครือ “เร็วเข้า!”
3 นาทีต่อมา
ทหารนายหนึ่งชี้ไปยังกองขยะที่ถูกขุดเปิด สูดจมูกพลางรายงานว่า “รายงานพันโทหนิง นี่คือ...ของเสียจากการขับถ่ายของพวกคนเก็บของเก่าครับ”
มุมปากของพันโทหนิงกระตุก เขาชี้ไปยังอีกจุดที่มีแมลงวันรวมตัวกัน “ตรงนั้น!”
“รายงานพันโทหนิง ที่นี่ก็...ของเสียจากการขับถ่ายครับ!”
“แม่งเอ๊ย!”
พันโทหนิงกัดฟันกรอด
เฉิงฉีแอบหัวเราะอยู่ในหลุมหลบภัยใต้ดิน
นึกไม่ถึงล่ะสิ? เอาจริง ๆ ฉันเองก็ไม่คิดเหมือนกัน!
แมลงวันก็เป็นลูกน้องฉันได้ด้วย!