เฉินอวี้เหยาคิดในใจ ฉันมีผู้ชายแล้ว ไม่ต้องให้เธอมาวุ่นวาย
เธอคิดเช่นนั้น แต่บนใบหน้ากลับส่ายหัวพลางยิ้มขมขื่น “ไม่มีใครถูกใจฉันเลย ฉันชินกับการอยู่คนเดียวแล้ว”
หลี่จู่เกินใจสั่นวาบ
ที่เขาถามตรง ๆ เมื่อสักครู่ ก็เป็นการหยั่งเชิง
เฉินอวี้เหยาไม่ได้โกรธหรือหักหน้าเขา
หลี่จู่เกินดื่มเหล้ายาไปไม่น้อย แววตาแทบควบคุมไม่อยู่ จ้องหน้าอกของเฉินอวี้เหยาเหมือนหมาป่า
“ฤทธิ์ยาคงออกแล้วมั้ง ยัยสาวเจ้าเล่ห์นี่คงอยากผู้ชายมากแล้วล่ะสิ”
หลี่จู่เกินเลียริมฝีปาก “ชายหญิง ก็แค่เรื่องนั้นไม่ใช่เหรอ”
“ดูสิ ข้างนอกก็มืดแล้ว ปิดไฟ กลิ้งลงเตียง ใคร ๆ ก็เหมือนกัน”
เฉินอวี้เหยายกมือพัดลม ใบหน้าเธอร้อนจัด
“คุณพูดแบบนี้กับฉันได้ยังไง”
หลี่จู่เกินรู้สึกว่าถึงเวลาแล้ว รีบพูดด้วยความกระสัน “พูดไม่ได้ตรงไหน ตอนนี้เธออยากผู้ชายมากเลยใช่ไหม”
“อย่าอายที่จะพูด ถ้าเธอทนไม่ไหว ฉันช่วยเธอได้นะ”
เฉินอวี้เหยาส่ายหน้าทันที “ไม่ได้ พูดอะไรบ้า ๆ เราทำแบบนั้นกันไม่ได้”
หลี่จู่เกินทนไม่ไหว ลุกขึ้นยืนแล้วยื่นมือไปหาเฉินอวี้เหยา “นังแพศยา ยังจะมาเสแสร้งอะไรอีก”
“วันนี้ฉันมาหาเธอกินเหล้า ก็เพื่อจะนอนกับเธอนั่นแหละ”