เฉินอวี้เหยาถามว่า “นายคิดวิธีอะไรออกหรือเปล่า”
หวังฉางเฟิงหยิบห่อกระดาษออกมา แล้วเปิดให้เฉินอวี้เหยาดู
เฉินอวี้เหยามองเห็นข้างในห่อกระดาษมีของคล้ายผลไม้อบแห้งอยู่เต็ม และยังส่งกลิ่นหอมหวานออกมาด้วย
“นี่อะไรเหรอ ผลไม้อบแห้งหรือเปล่า” เธอหยิบชิ้นหนึ่งขึ้นมาดู แล้วใส่ปากชิม
“เปรี้ยวปนหวาน อร่อยดีนะ”
หวังฉางเฟิงอธิบายว่า “สิ่งนี้เรียกว่าใบชะมวง มันเป็นผลไม้อบแห้งจริงๆ และยังเป็นสมุนไพรชนิดหนึ่งด้วย”
“ปกติกินก็ไม่มีปัญหาอะไร แต่เจ้านี่มันตีกันกับหญ้าฮ่อมแพะ”
“หลี่จู่เกินต้องการให้นายดื่มเหล้าหญ้าฮ่อมแพะไม่ใช่เหรอ นายก็ดื่มกับเขาไปเลย”
“ถึงตอนนั้นเขาก็ต้องดื่มด้วยแน่ๆ บวกกับเจ้านี่เข้าไป หลังจากเขาดื่มเหล้าหญ้าฮ่อมแพะลงไป ต้องฟินจนแทบขาดใจแน่”
เฉินอวี้เหยาสีหน้าเปลี่ยนไป “ถ้าฉันกินเข้าไปด้วย ฉันก็ไม่แย่เหมือนกันสิ”
หวังฉางเฟิงหัวเราะหึๆ “วางใจเถอะ ฉันเตรียมปวยเล้งมาแล้ว”
“เดี๋ยวฉันจะต้มน้ำปวยเล้งให้นายสักถ้วย”
“ก่อนนายจะดื่มเหล้ากับเขา ให้ดื่มน้ำปวยเล้งก่อน มันจะไปแก้ฤทธิ์ยาได้ จะไม่มีปัญหาอะไร”
“นายก็รอดูเขาเป็นตัวตลกแล้วกัน!”
เฉินอวี้เหยายังคงตื่นเต้นอยู่บ้าง “วิธีนี้ของนายได้ผลจริงแน่นะ”
หวังฉางเฟิงตบอกตัวเองพลางพูดว่า “แน่นอนสิ ฉันจะหลอกนายได้ยังไง”