กลับถึงบ้าน ไป๋หย่าฉินก็ดึงหวังฉางเฟิงไว้
“ฉางเฟิง นายไปไหนมา ทำไมเพิ่งกลับ”
หวังฉางเฟิงตกใจ “พี่สะใภ้ เกิดอะไรขึ้น พี่ชายกลับมาแล้วเหรอ เขาตีพี่อีกแล้วหรือ”
ไป๋หย่าฉินส่ายหน้า “เปล่า พี่ชายเธอยังไม่กลับมา”
“เมื่อกี้ป้าหลิวข้างบ้านมาบอกว่า ผู้ใหญ่บ้านอั้นขี้ต่อหน้าผู้คน แถมสลบไป ตอนนี้ยังไม่ฟื้นเลย”
หวังฉางเฟิงหลุดหัวเราะ “สมน้ำหน้า!”
ไป๋หย่าฉินทุบหวังฉางเฟิงอย่างไม่พอใจ “เขาน่าสงสารขนาดนั้นแล้ว นายมาสมน้ำหน้าได้ยังไง”
หลี่จู่เกินมีบารมีในหมู่บ้านมาก ปกติชอบทำเป็นคนดีต่อหน้าคนอื่น
ไป๋หย่าฉินไม่รู้ถึงเรื่องน่ารังเกียจที่หลี่จู่เกินทำไว้เบื้องหลัง
หวังฉางเฟิงเบ้ปาก “ยังไงมันก็ไม่ใช่คนดีอะไร คงโดนเวรกรรมตามทัน”
“เราไม่พูดถึงเขาแล้ว”
“พี่สะใภ้ วันนี้ผมเข้าเมืองไปซื้อยามาให้พี่”
“เดี๋ยวผมตุ๋นยาให้ พี่กินยาแล้ว ผมจะฝังเข็มให้อีก อาการตาพี่จะได้ทุเลา”
ไป๋หย่าฉินอึ้งไป “ยา? เข็ม?”
“ฉางเฟิง นายเอาเงินมาจากไหน”
หวังฉางเฟิงลังเลนิดหนึ่ง “ผมมีเพื่อนเปิดร้านขายยาอยู่ในอำเภอ ผมเชื่อมาจากเขา แค่สองร้อยกว่าหยวนเอง”
“เดี๋ยววันหลังผมมีเงินแล้วค่อยใช้คืน”
เขาไม่ได้บอกว่ายืมมาจากเฉินอวี้เหยา จะได้ไม่ให้พี่สะใภ้ต้องมากังวลเรื่องหนี้สินอีก
ไป๋หย่าฉินรีบพลิกฟูกขึ้น ค้นเอาผ้าเช็ดหน้าออกมา