ตอนนี้ชาวบ้านในหมู่บ้านตงหลิ่ว ใคร ๆ ก็รู้กันทั้งนั้นว่าที่ดินแห้งแล้งของหวังฉางเฟิงกลายเป็นทำเลฮวงจุ้ยดีไปแล้ว
หลี่จู่เกินดันหน้าด้านจะเอาที่นาดีอะไรนั่นมาแลกกับหวังฉางเฟิง
ต่อให้เธอตัดสินใจแทนหวังฉางเฟิงไม่ได้ ถึงทำได้เธอก็ไม่มีทางตกลง
เฉินอวี้เหยาพูดอย่างดูแคลน "ฉันแนะให้แกตัดใจซะเถอะ"
"หวังฉางเฟิงไม่ใช่ไอ้บ้าหวังคนเดิมแล้วนะ แกคิดว่าเขาจะยอมแลกที่กับแกเหรอ"
"ฉันก็ไม่ใช่ใครของเขา แถมยังไม่มีบุญคุณอันใหญ่หลวงกับเขาด้วย จะไปช่วยเกลี้ยกล่อมให้แกได้ยังไง"
"สู้แกไปคุยกับเขาตรง ๆ ดีกว่า ดูสิว่าเขาจะยอมไหม! "
ถ้าหวังฉางเฟิงยอมรับข้อเสนอเหลวไหลแบบนี้ หลี่จู่เกินจะมาหาเฉินอวี้เหยาทำไม
หน้าหลี่จู่เกินบึ้งตึง "เฉินอวี้เหยา ฉันให้เกียรติแกแล้วใช่ไหม"
แกอย่านึกว่าฉันจัดการแกไม่ได้
ถ้าแกไม่ช่วยฉันเอาที่ของหวังฉางเฟิงมา ต่อไปแกก็อย่าหวังจะได้เจอลูกสาวแกอีก
ฉันได้ยินมาว่า ช่วงนี้ในอำเภอมีพวกค้ามนุษย์มาหลายคน เที่ยวหาจับเด็กอยู่ทั่ว
เฉินอวี้เหยาเบิกตาคู่สวยกว้าง กระทบฟันกรอด "หลี่จู่เกิน แกยังเป็นคนอยู่ไหม"
"เธอไม่ใช่แค่ลูกฉัน แต่เป็นหลานแกด้วยนะ แก... แกใจดำเกินไปแล้ว! "
หลี่จู่เกินหัวเราะเย็นชา "ก็แค่เด็กผู้หญิงตัวเล็กที่เอาเปรียบไม่ได้ ฉันจะเลี้ยงมันทำไม"
ถ้าคราวนี้แกจัดการหวังฉางเฟิงให้ฉันได้ ต่อไปฉันไม่เพียงไม่มารบกวนแกอีก แต่จะส่งเด็กกลับมาให้แกเลี้ยงด้วย!
"เงินสินสอดที่แกเป็นหนี้บ้านกู ก็จะยกหนี้ให้ทั้งหมด"
ถ้าแกไม่รู้จักบุญคุณละก็ อย่าหาว่าฉันใจไม้ได้สับเป็นไม่เตือนนะ!