หวังฉางเฟิงไม่ได้กลัวเลย
ต่อให้เป็นหมาป่าดำที่บาดเจ็บแค่ไหน ต่อให้เป็นหมาป่าดำที่แข็งแรงดี ด้วยฝีมือของเขาในตอนนี้ก็ไม่หวั่น
เขาแค่แปลกใจมาก
เพราะปกติฝูงหมาป่าดำจะอยู่แต่ในป่าลึกห่างไกลจากหมู่บ้าน หลายปีแล้วไม่ปรากฏตัวใกล้หมู่บ้านเลย
ตามเหตุผลแล้ว หมาป่าดำเดียวดายที่บาดเจ็บแบบนี้ ไม่น่าจะวิ่งมาถึงที่แห่งนี้มาได้
หวังฉางเฟิงหมุนคอไปมา “ไสหัวไป อย่าให้ฉันต้องฆ่าแก!”
หมาป่าดำเป็นสัตว์ที่ฉลาดมาก มันสัมผัสได้ว่ามนุษย์ตรงหน้านี้แข็งแกร่งมาก และเจตนาฆ่าที่แผ่ออกมาจากตัวหวังฉางเฟิง
ในเวลาเดียวกัน หวังฉางเฟิงก็มองเห็นแววหวาดกลัวในดวงตาของหมาป่าดำ
แต่หมาป่าดำตัวนี้ไม่มีท่าทีจะถอยหนีเลยสักนิด
หวังฉางเฟิงหัวเราะทั้งโกรธ “สัตว์เดรัจฉาน แกนี่มันหาที่ตายชัดๆ!”
พูดพลาง เขาก็ก้าวยาวๆ ตรงไปที่หมาป่าดำตัวนั้น พร้อมเตรียมรับมือกับการโจมตี
ใครจะคิด พอหวังฉางเฟิงเดินไปใกล้จนเกือบถึงตัวหมาป่าดำ หมาป่าดำตัวนั้นกลับหมอบลงเสียอย่างนั้น
มันมองหวังฉางเฟิงด้วยแววตาน่าสงสารน่าเวทนา ทำเอาหวังฉางเฟิงงงไปเลย
นี่มันขี้ขลาดแล้วเหรอ? ไม่เอาไหนเลย!
พอดูดีๆ หวังฉางเฟิงก็พบว่าหมาป่าดำไม่ได้มองเขา แต่มองน้ำเต้าหยกในมือของเขา
หวังฉางเฟิงเข้าใจขึ้นมาหน่อย “มิน่าล่ะแกถึงวิ่งมาถึงที่นี่มา ที่แท้ก็ถูกของเหลววิเศษดึงดูดมา
“แกอยากกินของข้างในนี้?”
หมาป่าดำย่อมฟังภาษาคนไม่ออก แต่สายตาของมันกลอกไปมาตามน้ำเต้าในมือของหวังฉางเฟิง สื่อความหมายได้ชัดเจนมาก