ยุ่งอยู่นาน ในที่สุดไป๋หย่าฉินก็สวมเสื้อผ้าเสร็จ นางถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก
แต่ด้วยความอ่อนไหว นางก็ได้กลิ่นคาวเลือดจาง ๆ จึงหันกลับไป มองเห็นรอยแดงเลือนรางบนใบหน้าของหวังฉางเฟิง "ฉางเฟิง เป็นอะไรไป?"
ใช่แล้ว หวังฉางเฟิงเลือดกำเดาไหล
ชุดชั้นในผ้าฝ้ายที่สวมอยู่ เพราะผ่านมานานและซักหลายครั้งเกินไป จึงกลายสภาพเป็นเนื้อผ้าโปร่งแสง
สลัวรางเลือนราง กลับดูเย้ายวนยิ่งกว่าตอนที่นางไม่ได้สวมอะไรเสียอีก
เหตุผลของหวังฉางเฟิงแทบจะถูกภาพชวนหลงใหลของไป๋หย่าฉินเผาผลาญจนมอดไหม้
หวังฉางเฟิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "สองวันนี้อากาศร้อนเกินไป ฉันร้อนใน เลือดเลยออกจมูกนิดหน่อย"
"ฉัน...ฉันไปล้างหน้าก่อนนะ!"
ก่อนที่อารมณ์จะขาดสติ หวังฉางเฟิงรีบวิ่งออกไปข้างนอก
ร้อนใน? ไป๋หย่าฉินเข้าใจทันทีว่าทำไมหวังฉางเฟิงถึงเลือดกำเดาไหล นางเอามือกุมใบหน้าร้อนผ่าว นิ้วเท้างอขดเป็นก้อน พูดอะไรไม่ออกอยู่ครู่ใหญ่
เมื่อออกมานอกบ้าน ถูกลมเย็นพัด หวังฉางเฟิงก็ใจเย็นลง
ตอนนี้เมื่อนึกถึงชุดชั้นในสีซีดจางของพี่สะใภ้ หวังฉางเฟิงก็ไม่ห่ามอีกต่อไป กลับรู้สึกผิดและละอายใจอย่างแรงกล้า
สองปีมานี้แม้หวังฉางเฟิงจะโง่ แต่ความทรงจำยังอยู่
เขาจำได้ว่าเสื้อผ้าทั้งตัวของไป๋หย่าฉิน อย่างเร็วก็ซื้อมาเมื่อสองปีก่อน