หวังฉางเฟิงเงยหน้ามอง แล้วก็ชะงักไป
ผู้หญิงตรงหน้าดูอายุราวสามสิบต้นๆ หุ่นเพรียว มาดสง่า
วันนี้เธอสวมสูทกระโปรงสีขาวนวลตัดเข้ารูป เก็บเอวได้พอดิบพอดี
กระโปรงยาวแค่คลุมเข่า เผยให้เห็นน่องที่สวมถุงน่องสีเนื้อครึ่งหนึ่ง เท้าใส่รองเท้าส้นเข็มสีแดงเลือดนก หัวแหลม ก้าวลงบนพื้นกระเบื้องดัง กึก กึก กึก
รูปหน้างดงามละเอียดแบบที่ดูได้เรื่อยๆ แฝงเสน่ห์ของความเป็นผู้ใหญ่เต็มเปี่ยม
ผมถูกรวบต่ำไว้กลางท้ายทอย มีปอยผมสองสามเส้นปรกลงมาข้างหู ให้ลุคที่ทั้งเฉียบขาดและดูเป็นกันเอง
แค่เธอยืนอยู่ตรงนั้น ก็ทำให้ทั้งร้านสว่างไสวขึ้นมาทันตา
หลินรัวถังวันนี้บังเอิญอยู่ในร้านเพื่อตรวจบัญชี เตรียมงานฉลองครบรอบห้าปีของร้านในอีกสองวัน
เมื่อได้ยินว่ามีคนมาเสนอขายองุ่น ก็นึกขึ้นได้ว่างานฉลองร้านยังขาดของดีไว้ปิดท้าย จึงวางบัญชีแล้วออกมาดู
'คุณหลิน คนนี้แหละ' พนักงานชี้ไปที่หวังฉางเฟิง
เจิ้งหน้าปรุถลันแทรกขึ้นก่อน น้ำเสียงประจบสอพลอยิ่งกว่าตอนแรกสิบเท่า
'คุณหลิน ไม่มีอะไรน่าดูหรอกครับ ดูไอ้หนุ่มนี้ก็รู้ว่าเป็นชาวบ้านทำไร่ กระบุงยังเป็นตะกร้าพลาสติก จะมีของดีอะไรได้ล่ะ'
'องุ่นที่ร้านเราใช้ ผมเป็นคนส่งมาโดยตลอด คุณภาพคุณก็รู้อยู่แก่ใจไม่ใช่หรือครับ ปีนี้ผมลองชิมดูแล้ว ความหวานยิ่งดีกว่าปีที่แล้วเสียอีก...'