เขาอยากจะรู้ให้แน่ในทันทีว่าไป๋หย่าฉินคือร่างสุ่ยเม่ยหรือไม่ นี่มันเกี่ยวกับดวงตาของพี่สะใภ้ว่าจะยังพอมีทางรักษาหรือเปล่า
ถ้าไม่ได้ตรวจกระดูกพี่สะใภ้อย่างละเอียด เขาก็ไม่มีทางแน่ใจได้
ปัญหาคือพี่สะใภ้จะยอมไหม? จะคิดว่าเขามีเจตนาลามก หาข้ออ้างมาลวนลามเธอรึเปล่า?
ในห้องตกอยู่ในความเงียบที่น่าอึดอัด
ครู่หนึ่งต่อมา ไป๋หย่าฉินหน้าแดงก่ำ พูดเสียงเบาว่า “ฉางเฟิง เธอ...เธอจะตรวจแบบนั้นให้พี่ทำไม?”
หวังฉางเฟิงกลุ้มใจมาก
เขาจะบอกว่าเขาต้องการตรวจสอบให้แน่ใจว่าร่างกายพิเศษของไป๋หย่าฉินคืออะไร ก็พูดออกไปไม่ได้
มันเกินจะเชื่อไปหน่อย ไป๋หย่าฉินเก้าในสิบส่วนจะต้องคิดว่าเขามั่วขึ้นมา ก็แค่หาข้ออ้างจะลวนลาม
จนใจ หวังฉางเฟิงเลยต้องโกหก
เขาถอนหายใจแผ่วเบา “พี่สะใภ้ ช่วงหลายปีมานี้บ้านเราจน พี่ก็กินไม่อิ่ม สารอาหารไม่พอ ร่างกายอ่อนแอมาก”
“ผมต้องปรุงยาให้พี่ ก็เลยต้องรู้สภาพพี่อย่างละเอียด ขอตรวจร่างกายพี่อย่างรอบด้านก่อน”
ไป๋หย่าฉินกัดริมฝีปาก เงียบอยู่นานทีเดียวก่อนก้มหัวแล้วว่า “ก็...ก็ได้ ฉันเชื่อนาย”
พูดจบ ไป๋หย่าฉินก็นอนลงบนเตียง หลับตาแน่น
ตอนที่หวังฉางเฟิงสัมผัสไป๋หย่าฉิน เขารู้สึกได้ชัดว่าร่างของเธอแข็งทื่อ แล้วก็มีอาการสั่นเล็กน้อย
เห็นว่าไป๋หย่าฉินตื่นเต้นมาก หวังฉางเฟิงก็ตบมือเธอเบาๆ “อย่ากลัว ผ่อนคลายก็พอ!”
ภายใต้คำปลอบของหวังฉางเฟิง ในที่สุดไป๋หย่าฉินก็ผ่อนคลายลง แต่ไม่นานนัก เธอก็พลันตื่นเต้นขึ้นมาอีก