พูดถึงตรงนี้ หลี่จู่เกินกับหลี่ทิ่งก็ได้ยินเสียงรถสามล้อพร้อมกัน จึงหันกลับไปมองด้วยความตื่นตระหนก
เรื่องที่พวกเขาคบคิดกันนี้ เปิดเผยให้ใครรู้ไม่ได้เด็ดขาด จะให้คนในหมู่บ้านรู้เห็นไม่ได้โดยสิ้นเชิง
เมื่อเห็นว่าเป็นหวังฉางเฟิงขี่รถสามล้อมา พวกเขาก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกพร้อมกัน
หลี่ทิ่งตบอกตัวเอง "ที่แท้ก็ไอ้โง่นี่เอง!"
เขาตะโกนถามหวังฉางเฟิง "ไอ้โง่หวัง แกจะไปไหนวะ?"
ร่างของหวังฉางเฟิงผ่านการปรับปรุงจากคุณปู่เทพหมอมาแล้ว หูตาไวเป็นพิเศษ ได้ยินบทสนทนาของพวกเขาชัดเจนแจ่มแจ้ง
เขาแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน เผยรอยยิ้มโง่ ๆ "ขี่รถ สนุกดี!"
หลี่จู่เกินตบบ่าหลี่ทิ่ง "ไปสนใจไอ้โง่นี่ทำไม?"
แก รีบเข้าเมืองไปซื้อยาเถอะ ไปเร็วกลับเร็ว
เรื่องนี้จัดการได้ดี อาสองไม่ปล่อยให้นายเสียเปล่าหรอก
อีนังแพศยานั่นนมใหญ่ก้นงาม ถึงตอนนั้นอาสองเลี้ยงมันไม่อิ่มเมื่อไหร่ จะให้แกได้ชิมด้วย!
ตาของหลี่ทิ่งเป็นประกาย "อา รอได้เลย ก็แค่ผงอิคาริอินนี่นา? ข้ารู้ว่าที่ไหนมีขาย"
ทั้งคู่ไม่เห็นเลยว่า ในดวงตาของหวังฉางเฟิงที่กำลังหันหลังขี่รถสามล้อฉายแววเย็นเยียบ
ได้ยินบทสนทนาก่อนหน้านี้ของทั้งคู่ แล้วยังได้ยินคำว่าผงอิคาริอินอีก หวังฉางเฟิงจะไม่รู้ได้ยังไงว่าพวกมันจะทำอะไร
หวังฉางเฟิงสาบานในใจ
สองสัตว์เดรัจฉาน ฉันจะให้พวกแกสมหวังได้ ฉันจะแซ่ตามพวกแกเลย!