หวังจื้อเฉียงเรอออกมาพร้อมกลิ่นเหล้าคละคลุ้ง "ได้ นี่แกพูดเองนะ!"
"ภายในครึ่งเดือน ถ้าแกหาเงินมาให้ฉันไม่ครบห้าหมื่น ฉันจะให้พี่เสือเชือดไตแก แล้วขายนังนี่เข้าซ่อง!"
หวังฉางเฟิงอยากจะต่อยหวังจื้อเฉียงให้ตายคามือเหลือเกิน
แต่พ่อแม่ของหวังจื้อเฉียงมีบุญคุณเลี้ยงดูเขามา เลี้ยงเขาเหมือนลูกแท้ ๆ ไม่ต่างกันเลย
ด้วยเห็นแก่พ่อแม่ที่ล่วงลับไปแล้ว หวังฉางเฟิงก็ทำอะไรหวังจื้อเฉียงไม่ได้
หวังจื้อเฉียงไม่ได้สนใจสีหน้าของหวังฉางเฟิงเลย พูดจบก็เดินเซออกจากบ้านไป
หลังจากหวังจื้อเฉียงไปแล้ว ไป๋หย่าฉินก็ลงจากเตียง ยื่นมือทั้งสองข้างออกมาเรียก "ฉางเฟิง มานี่!"
หวังฉางเฟิงก้มหน้าเดินเข้าไป ไป๋หย่าฉินก็เริ่มคลำตัวเขามั่วไปหมด
"เธอบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า? เจ็บตรงไหนบอกพี่สะใภ้เร็วเข้า!"
หวังฉางเฟิงพูดเสียงอ่อนโยน "พี่สะใภ้ ผมไม่เจ็บตรงไหนเลย ไอ้พวกเศษสวะนั่นทำร้ายผมไม่ได้หรอก"
ไป๋หย่าฉินถอนหายใจยาว แล้วดึงหวังฉางเฟิงเข้ามากอดแน่น
"สวรรค์คุ้มครอง เมื่อกี้พี่สะใภ้เกือบหัวใจวายตาย!"
"ทำไมนายโง่อย่างนั้นล่ะ ถ้านายเป็นอะไรไป จะให้พี่สะใภ้อยู่ยังไง?"
หวังฉางเฟิงต้องข่มใจไม่ให้คิดเลยเถิด เอ่ยปากพูด "พี่สะใภ้ ผม... ผมไม่โง่แล้วนะ!"
"พี่ลองคิดดูดี ๆ สิ่งที่ผมพูดไปเมื่อกี้ เหมือนคำพูดของคนโง่ไหม?"
ไป๋หย่าฉินก็เพราะความห่วงใยจนสติแตก เอาแต่กังวลว่าหวังฉางเฟิงจะบาดเจ็บ
พอเขาพูดแบบนี้ ไป๋หย่าฉินจึงนึกย้อนขึ้นมาได้ว่า คำพูดที่หวังฉางเฟิงพูดกับจางเล่ยหู่และหวังจื้อเฉียงเมื่อครู่ ล้วนมีตรรกะ
ไป๋หย่าฉินตื่นเต้นมาก กอดศีรษะของหวังฉางเฟิงแน่นขึ้นอีกโดยไม่รู้ตัว
แต่งงานกับคนติดพนัน ขี้เหล้า ชีวิตของไป๋หย่าฉินก็ลำบากพออยู่แล้ว
มีเพียงหวังฉางเฟิงเท่านั้น ที่ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาได้บ้าง