นี่คงเป็นอย่างที่วงการบันเทิงเรียกกันว่า แฟนคลับสายหวงที่ยอมเสียอาการก็เฉพาะตอนเจอตัวจริงของพี่สะใภ้สินะ!
กลุ่มสังเกตการณ์มองข้อความที่ผู้ชมส่งเข้ามาแล้วได้แต่ส่ายหน้าอย่างขบขัน
กลางทุ่งหิมะ ในห้องหินบ่อน้ำพุร้อน
โม่ฉีหลิน อู๋เสีย และพวกเซี่ยชิ่งหยางทั้งสี่คนหลับไปแล้ว
พั่งจื่อยังไม่หลับ เขาเดินวนไปมาในห้องหินพร้อมกอดปืนไรเฟิลไว้ คอยเข้าเวรยาม
เขาตกลงกับพวกเซี่ยชิ่งหยางทั้งสี่คนไว้แล้วว่า รอบแรกเขาจะเป็นคนเฝ้ายาม
เพราะทั้งสี่คนไม่มีประสบการณ์เฝ้ายาม เขาจึงจะทำให้ดูเป็นตัวอย่างก่อน
ไม่นาน เวลาก็ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงครึ่ง พั่งจื่อเดินไปหาพวกเซี่ยชิ่งหยาง แล้วเตะเท้าเซี่ยชิ่งหยางเบา ๆ ปลุกให้ตื่น
เซี่ยชิ่งหยางรีบตบหน้าเรียกสติ แล้วลุกขึ้นรับหน้าที่ต่อจากพั่งจื่อ
ส่วนพั่งจื่อกลับไปหาโม่ฉีหลินกับอู๋เสีย ทิ้งตัวลงนอนข้างอู๋เสีย ดึงผ้าห่มที่คลุมตัวอีกฝ่ายมาห่มให้ตัวเองด้วย ไม่ถึงสองนาทีก็เริ่มกรน
อู๋เสียเหมือนจะถูกรบกวนจนขมวดคิ้ว ก่อนพลิกตัวหันหน้าไปทางโม่ฉีหลิน แล้วยังพาดขาข้างหนึ่งไว้บนขาของเธออีกด้วย
โม่ฉีหลินลืมตาขึ้นมองแวบหนึ่ง จากนั้นก็หลับตาลงอีกครั้ง
ท่านอนของเธอตรงแน่ว มือทั้งสองประสานอยู่หน้าอกและยังกอดมีดโบราณเหล็กดำไว้ ขางออยู่ข้างเดียวเท่านั้น ต่างจากสองคนข้าง ๆ ที่นอนเสียจนดูไม่เป็นท่าโดยสิ้นเชิง
ภาพนี้ช่างสงบและอบอุ่น
แต่ผู้ชมกลับมองจนตาแดง ผ้าเช็ดหน้าแทบถูกกัดขาด
อู๋เสียเอ๊ย แค่นอนชิดเสี่ยวเกอก็ว่าไปอย่าง นี่ยังเอาขาไปพาดบนตัวเสี่ยวเกออีก ใจกล้าเกินไปแล้ว!
แล้วก็เสี่ยวเกอ ทั้งที่เห็นอยู่ชัด ๆ ทำไมไม่ปัดขาเขาลงไปเล่า โธ่เอ๊ย...