โครม——
หลังเสียงดังสนั่น พั่งจื่อนอนหงายอยู่บนกองดินที่ฝุ่นฟุ้งกระจาย ร้องครวญครางด้วยสีหน้าเจ็บปวด “โอ๊ย เอวแก่ ๆ ของพี่พั่งเอ๊ย!”
แปะ——
เพิ่งสิ้นเสียงพูด กำแพงหินก็ร่วงลงมาอีกก้อน ขนาดประมาณเล็บมือ พอดีตกเข้าปากเขา
พั่งจื่อรีบพลิกตัว บ้วนก้อนดินในปากออกมา “ถุย ๆ นี่มันอะไรกันเนี่ย?”
“พั่งจื่อ!” อู๋เสียได้ยินเสียงจึงหันกลับไป พอเห็นก็หน้าถอดสี ไม่สนใจน้ำร้อนแล้ว รีบถือกาน้ำวิ่งเข้าไปหา
โม่ฉีหลินเองก็ลืมตาขึ้นฉับพลัน ลุกพรวดจากที่นั่ง โน้มตัวคว้าแขนพั่งจื่อแล้วดึงเขาขึ้นมา
แม้แต่หลิวเสี่ยวเป้ยกับถานลู่ก็เดินเข้ามาดูด้วยความเป็นห่วง
“พั่งจื่อ เป็นยังไงบ้าง ไม่เป็นไรใช่ไหม?” อู๋เสียวิ่งไปถึงตัวพั่งจื่อ มองสำรวจเขาอย่างร้อนใจ
โม่ฉีหลินก็เช่นกัน
พั่งจื่อเบือนหน้าแล้วบ้วนอีกสองสามครั้ง ก่อนตอบว่า “ไม่เป็นไร แค่ในปากเต็มไปด้วยดิน โคตรทรมาน!”
“ทำเอาผมตกใจแทบตาย” อู๋เสียถอนหายใจโล่งอก
โม่ฉีหลินคลายคิ้วที่ขมวดแน่นลงเช่นกัน
“เอ้า บ้วนปากซะ” อู๋เสียตบกาน้ำในมือใส่หน้าอกพั่งจื่อ
พั่งจื่อรับกาน้ำแล้วเดินไปบ้วนปากที่อีกด้าน
อู๋เสียกับโม่ฉีหลินยืนอยู่ด้วยกัน ก้มมองช่องที่พั่งจื่อพิงจนพัง
ช่องนั้นสูงราวครึ่งเมตร ความกว้างไล่ตั้งแต่ไม่กี่เซนติเมตรไปจนถึงครึ่งเมตร
ด้านหลังช่องมืดสนิท มองอะไรไม่เห็น
“เสี่ยวเกอ ไม่คิดเลยว่าหลังห้องหินน้ำพุร้อนนี้จะมีพื้นที่อีกแห่งซ่อนอยู่” อู๋เสียประหลาดใจมาก
โม่ฉีหลินย่อตัวลง หยิบก้อนดินขึ้นมาดู “ดินทราย”
อู๋เสียพยักหน้า “เป็นดินทรายจากทุ่งหญ้าที่พวกเรายืนอยู่ตอนเข้าเกม ทุ่งหญ้าผืนนั้นเชื่อมต่อกับภูเขาหิมะอยู่แล้ว สีของดินทรายจึงแทบไม่ต่างจากกำแพงหินในห้องน้ำพุร้อน ใช้ดินทรายพรางเป็นกำแพงหินเพื่อซ่อนพื้นที่ด้านหลังได้ แต่เพราะอุณหภูมิในห้องนี้สูง ดินทรายถูกอบมานานจนไม่มีความชื้น เปราะบางมาก รับน้ำหนักไม่ไหว ถึงได้พังลงมาตอนพั่งจื่อพิงเข้าไป”