“อะไรนะ พวกเขาสามคนตายแล้วเหรอ?” เซี่ยชิ่งหยางกับพวกอีกสามคนเห็นหน้าจอแสง สีหน้าพลันเปลี่ยนไป
ส่วนโม่ฉีหลิน อู๋เสีย และพั่งจื่อกลับไม่ได้มีปฏิกิริยามากนัก ยังคงกินก็กิน ดื่มก็ดื่ม
เพราะตั้งแต่วินาทีที่กู้เจวี่ยกับพวกแยกกลุ่มไป ความตายของพวกเขาก็ถูกกำหนดไว้แล้ว
ดังนั้นเมื่อเห็นข่าวการตายของกู้เจวี่ยกับพวก ทั้งสามจึงไม่รู้สึกประหลาดใจแม้แต่น้อย
พั่งจื่อถึงกับปรบมือ “ไอ้สารเลวสามคนนั่นที่รังแกเสี่ยวเกอ ในที่สุดก็ตายเสียที ตายได้ดี ตายได้ถูกใจ ตายได้สมควรแล้ว!”
“ใช่ ๆ ตายไปก็ไม่เสียดาย!” เซี่ยชิ่งหยางกับพวกอีกสามคนที่เพิ่งหายตะลึง พากันเห็นด้วย
ข้อแรก พวกเขาเห็นจริง ๆ ว่ากู้เจวี่ยกับพวกสมควรตาย
ข้อสอง พวกเขาอยากเอาใจพั่งจื่อ
ผู้ชมเองก็ส่งเสียงโห่ร้องยินดี
ถึงอย่างไรพอกู้เจวี่ยกับพวกตายแล้ว พวกเขาก็ไม่ต้องกังวลว่าทั้งสามจะผลักผู้เข้าแข่งขันคนอื่นออกไปเป็นโล่รับความตายเหมือนที่กู้เปาจู่ทำอีก
ดูสิ แม้แต่กลุ่มสังเกตการณ์ก็ยังถอนหายใจด้วยความโล่งอก
มีเพียงคนตระกูลกู้ที่ทรุดลงกับพื้นทั้งกลุ่ม ราวกับเสียสติ ไม่รู้ว่ายังมีชีวิตอยู่หรือตายไปแล้ว
“จุ๊ ๆ พายุหิมะครั้งนี้โหดร้ายจริง ๆ!” พั่งจื่อถือไหเหล้าไว้ในมือข้างหนึ่ง อีกข้างเปิดหน้าต่างแชตส่วนตัวเพื่อตรวจดูรายชื่อผู้เข้าแข่งขัน “นอกจากไอ้สารเลวสามคนที่รังแกเสี่ยวเกอแล้ว ผู้เข้าแข่งขันจากประเทศอื่นก็ตายไปไม่น้อยเหมือนกัน จากสองพันกว่าคน ตอนนี้เหลือแค่หนึ่งพันแปดร้อยกว่าคนแล้ว”
อู๋เสียเหลือบมองหน้าต่างแชตส่วนตัวของเขา “ไม่แปลก ในเกมเอาชีวิตรอดแห่งชะตาชาตินี้ การตายของผู้เข้าแข่งขันทุกคนล้วนคาดเดาได้ ก็เหมือนทุกสิ่งที่พวกเราประสบและทำมาตลอดหลายปีนี้ เราเดินวนเวียนอยู่ริมขอบความตายทุกวัน แค่ไม่รู้ว่าจะตกลงไปวันนี้หรือพรุ่งนี้เท่านั้น”