“ได้ ผมจะติดต่อสถานทูตของแต่ละประเทศเดี๋ยวนี้ ให้พวกเขาไปสอบถามชาวบ้านแถบภูเขาหิมะ” ผู้บัญชาการหลี่พูดจบก็ลุกขึ้นไปโทรศัพท์
ชูหยวนเหยียนยิ้มบาง ๆ “เกรงว่าตอนนี้ไม่ใช่แค่ประเทศหัวของเรา ประเทศอื่น ๆ ทั่วโลกก็คงเริ่มลงมือสอบถามกันแล้วว่าในประเทศตัวเองหรือประเทศอื่นมีเหตุการณ์ภูเขาหิมะหายไปหรือไม่”
“แน่นอน เรื่องนี้เกี่ยวพันกับชะตาชาติเลยนะ” คุณหลิวรับคำ
กลางทุ่งหิมะ ภายในทางแยก
เมื่อนำมารวมกับเกมเอาชีวิตรอดแห่งชะตาชาติรอบก่อน โม่ฉีหลินกับคนอื่น ๆ ก็เดาได้ว่าในธารน้ำแข็งของภูเขาหิมะแห่งนี้มีอาณาจักรโบราณหรือชนเผ่าอารยธรรมหนึ่งอยู่
ส่วนไข่มุกแหล่งกำเนิดทองก็มีโอกาสสูงที่จะอยู่ในซากอาณาจักรโบราณหรือชนเผ่าอารยธรรมนั้น
เรื่องนี้ทำให้โม่ฉีหลินกับคนอื่น ๆ ดีใจมาก
โม่ฉีหลิน อู๋เสีย และเซี่ยชิ่งหยางทั้งสี่คนดีใจที่เพิ่งเริ่มเกมได้ไม่นาน ก็พบเบาะแสที่ตั้งของไข่มุกแหล่งกำเนิดทองแล้ว
ส่วนพั่งจื่อดีใจเพราะซากอาณาจักรโบราณหรือชนเผ่าอารยธรรมย่อมหมายถึงสุสานใหญ่
พั่งจื่อถูมืออย่างตื่นเต้น “เสี่ยวเกอ เทียนเจิน เราต้องรีบหาซากอาณาจักรโบราณหรือชนเผ่านั้นให้เจอ ข้างในอาจมีของชั้นยอดไว้ประดับสุสานของพั่งเหยียก็ได้!”
โม่ฉีหลินเหลือบมองเขาอย่างจนใจ
พั่งจื่อนี่จริง ๆ เลย ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็แก้นิสัยเห็นแก่เงินไม่ได้
“พั่งจื่อ” อู๋เสียพาดแขนบนไหล่เขาอย่างได้ที “ไม่ใช่ว่าฉันจะขัดใจนายนะ นายลืมไปแล้วหรือว่านี่คือเกมเอาชีวิตรอดแห่งชะตาชาติ? ต่อให้มีของชั้นยอด นายก็เอาออกไปไม่ได้อยู่ดี!”
“......” สีหน้าพั่งจื่อแข็งค้าง ราวกับหมดอาลัยตายอยาก