อู๋เสียหน้าบึ้ง ตบมือพั่งจื่อออกไป “ไอ้หมูอ้วนตาย ใครอ่อนแอกัน ฉันว่านายนั่นแหละอ่อนแอ”
“ถ้าเทียบกับเสี่ยวเกอ ฉันก็อ่อนแอจริง แต่ถ้าเทียบกับนายล่ะก็ ฉันนี่แหละไก่ชน! โอเย่!” พั่งจื่องอแขนทั้งสองข้างขึ้น อวด ‘กล้าม’ ของตัวเอง
อู๋เสีย “......”
เซี่ยชิ่งหยางกับอีกสามคนที่อยู่ด้านหลัง ก้มหน้ากลั้นหัวเราะ
เหล่าผู้ชมกับกลุ่มสังเกตการณ์ก็อดหัวเราะไม่ได้เช่นกัน
อู๋เสียโบกมืออย่างหงุดหงิด “ไป ๆ ขี้เกียจเถียงกับนาย”
“โกรธแล้วเหรอ?” พั่งจื่อยื่นหน้าเข้ามาใกล้อู๋เสีย
อู๋เสียหันหน้าหนี ไม่อยากมองเขา
พั่งจื่อหัวเราะคิกคัก “อย่าโกรธสิ เทียนเจิน ฉันแค่ล้อเล่นเอง ดูหน้ามุ่ยเข้า มา ดึงหมวกลงอีกหน่อย แบบนี้ก็ไม่มีใครเห็นแล้ว”
พูดจบ เขาก็ดึงหมวกกันหนาวบนหัวอู๋เสียลงมา
อู๋เสียโมโหจนแทบคลั่ง “ไอ้หมูอ้วนตาย อยากโดนฉันอัดใช่ไหม?”
“งั้นก็เข้ามาตีฉันสิ~” พั่งจื่อหัวเราะร่าแล้ววิ่งหนีไปข้างหน้า
อู๋เสียกัดฟันดันหมวกกลับขึ้นไปบนหัว “ได้ ไอ้หมูอ้วนตาย ถ้าแน่จริงก็อย่าหนี!”
พั่งจื่อฮึดฮัด “มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่ไม่หนี”
ทั้งสองวิ่งไล่กันไปมา
ถึงพั่งจื่อจะอ้วน แต่ความเร็วไม่ได้ช้าสักนิด แถมยังเคลื่อนไหวพลิ้วไหว อู๋ไล่ตามอยู่นานก็ยังจับไม่ได้ สุดท้ายตัวเองกลับเหนื่อยแทบขาดใจ
อู๋เสียจึงเริ่มเรียกกำลังเสริม “เสี่ยวเกอ ช่วยจับเขาที!”
“โห เรียกเสี่ยวเกอมาช่วย อู๋เสีย นายหน้าด้านจริง ๆ!” พั่งจื่อตะลึงกับลูกไม้ของเขา แล้วรีบหันไปพูดกับโม่ฉีหลิน “เสี่ยวเกอ อย่าไปฟังเขาเด็ดขาดนะ!”
โม่ฉีหลินแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินคำพูดของพั่งจื่อ พอพั่งจื่อวิ่งผ่านข้างตัว เธอก็เหยียดแขนออกไปคว้ากระเป๋าเป้ของเขาไว้