เมื่อเห็นประกาศเหล่านี้ ผู้ชมต่างหัวเราะจนแทบสำลัก
“ฮ่า ๆ อะไรกันเนี่ย อัตราการป่วยเป็นมะเร็งของรัฐเต้าเต๋าเพิ่มขึ้นถึง 50 เปอร์เซ็นต์ แบบนี้ก็แปลว่าทุกสองคนจะมีคนหนึ่งเป็นมะเร็งน่ะสิ?”
“รัฐเต้าเต๋าเปลี่ยนชื่อเป็นประเทศมะเร็งไปเลยก็ได้นะ”
“ถ้าเทียบกันแล้ว บทลงโทษชะตาชาติของประเทศกิมจิน่าขำกว่าอีก ลดลง 10 เซนติเมตร คราวนี้คงกลายเป็นต้นไม้ใหญ่ที่มีกระเทียมพริกเม็ดเล็กห้อยอยู่แล้ว”
“ยังจะพริกเม็ดเล็กอีกเหรอ เรื่องที่ผู้ชายประเทศกิมจิตัวสั้นนี่ดังไปทั่วโลกแล้ว 90 เปอร์เซ็นต์ยังยาวไม่ถึง 10 เซนติเมตร ตอนนี้ยังหดลงอีก 10 เซนติเมตร ตรงนั้นคงกลายเป็นรูไปหมดแล้ว”
“ฮ่า ๆ ๆ ต่อไปประเทศกิมจิคงเป็นประเทศหญิงล้วนยิ่งกว่าประเทศทุเรียนแล้ว!”
“จุ๊ ๆ บทลงโทษนี้ช่างโหดร้ายจริง ๆ แต่ฉันชอบมาก ฮ่า ๆ”
“ฉันก็ชอบ แต่ที่ชอบยิ่งกว่าคือบทลงโทษของประเทศจิงโจ้ สติปัญญาของคนทั้งประเทศลดลง 50 แบบนี้ก็เท่ากับอัจฉริยะกลายเป็นคนธรรมดา ส่วนคนธรรมดากลายเป็นคนปัญญาอ่อนไม่ใช่เหรอ? ตัดสินใจแล้ว ฉันจะไปเรียนต่อที่ประเทศจิงโจ้ พอไปถึงที่นั่น ฉันก็จะเป็นอัจฉริยะที่คนทั้งประเทศจับตามอง ได้ปริญญาเอกในพริบตา!”
“คนข้างบน ฉันแนะนำให้คิดให้ดีนะ ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ปริญญาเอกของประเทศโง่คงเทียบได้แค่วุฒิประถมของประเทศหัวเรา มูลค่าแทบไม่มีเลย เพราะงั้นถ้าได้ปริญญาเอกจากประเทศโง่มา ไม่เพียงแต่จะไม่ทำให้มีเกียรติ ยังจะกลายเป็นเรื่องขำขันอีกต่างหาก!”
“เอาละทุกคน พอก่อน วันนี้เป็นวันดี ๆ ของสามประเทศข้างต้น มาเถอะ ให้พวกเราร่วมฉลองอย่างยิ่งใหญ่ที่ทั้งสามประเทศได้รับเกียรตินี้ ยินดีด้วย ยินดีด้วย!”