เบื้องหน้าคือหลุมลึกมหึมาที่ใหญ่เกินบรรยาย เส้นผ่านศูนย์กลางราว 100 เมตร ตรงกลางหลุมนั้นยังมีเสาหินจากห้วงลึกต้นหนึ่ง สูงจนมองไม่เห็นยอด
ยิ่งไปกว่านั้น บนเสาหินยังมีงูยักษ์พันอยู่ตัวหนึ่ง ซึ่งสลักจากหินเช่นกัน ยาวราวสิบกว่าเมตรและกว้างประมาณ 1 เมตร
ภาพตรงหน้าทำให้ทั้งโม่ฉีหลินกับพวกอีกสองคน ผู้ชมกลุ่มสังเกตการณ์ ไปจนถึงผู้ชมกลุ่มสังเกตการณ์ทั่วโลกตกตะลึงอย่างถึงที่สุด
“สวรรค์ หลุมใหญ่ขนาดนี้มาอยู่ใต้ดินได้ยังไง?”
“นั่นสิ มองแล้วหายใจไม่ทั่วท้อง น่ากลัวชะมัด”
“ฉันก็เหมือนกัน ฉันกลัวที่ลึก พอเห็นหลุมนี่แล้วรู้สึกเหมือนหัวใจกำลังร่วงลงไปเลย”
“เดี๋ยวก่อน พวกคุณจำบทเรียนที่เคยเรียนตอนเด็กได้ไหม ชื่อว่า ‘โผล่ออกมา’ ในนั้นเขียนถึงหลุมลึกมหึมาแบบนี้เลย”
“จำได้ ๆ ไม่แน่ว่าหลุมในเรื่องนั้นอาจมีต้นแบบมาจากหลุมนี้ก็ได้”
“เป็นไปไม่ได้ หลุมนี้ถูกตัดเข้ามาในเกมเอาชีวิตรอดแห่งชะตาชาติตั้งแต่หลายพันปีก่อนแล้ว ผู้เขียนเรื่อง ‘โผล่ออกมา’ จะไปเห็นหลุมนี้จากที่ไหน แล้วเอาไปเขียนลงในเรื่องของตัวเองได้ยังไง?”
“ฉันไม่สนเรื่องนั้นหรอก สนแค่ว่าหลุมใหญ่ขนาดนี้เกิดขึ้นได้ยังไงกันแน่”
“ไม่รู้สิ ยังไงก็ไม่น่าใช่เกิดจากการเคลื่อนตัวของเปลือกโลกจนแยกออกจากกัน”
“จริงด้วย ถ้าเปลือกโลกเคลื่อนตัวจนแยกออก ก็ควรเป็นรอยแยกแนวตรงตามขวางเหมือนหุบผาแยกก่อนหน้านี้สิ จะกลายเป็นวงกลมไม่เป็นระเบียบได้ยังไง ฉันเดาว่ามีคนขุดขึ้นมา”
“เป็นไปไม่ได้!” ทันทีที่ผู้ชมคนนี้ส่งข้อความขึ้นมา ศาสตราจารย์จางก็โต้แย้ง “ยังไม่ต้องพูดถึงว่าหลุมนี้ลึกแค่ไหน แค่เส้นผ่านศูนย์กลางก็เกิน 100 เมตรแล้ว คนเมื่อกว่า 5,000 ปีก่อนทำหลุมลึกมหึมาขนาดนี้ไม่ได้แน่ มีแค่ทางเดินสองฝั่งที่โม่ฉีหลินกับผู้เข้าแข่งขันอีกคนใช้เท่านั้นที่ขุดขึ้นมาด้วยมือมนุษย์!”