ต้องรู้ก่อนว่าในเกมรอบก่อน พวกเขายังเป็นแค่ผู้ชม เห็นจูเยี่ยนเยี่ยนกับอาทาได้สัมผัสทองคำเงินตราและอัญมณีมากมาย ก็อิจฉาจนแทบตาย
ตอนนี้ ในที่สุดเรื่องแบบนี้ก็ถึงตาพวกเขาบ้างแล้ว!
แต่พวกเขาไม่ได้ลืมเรื่องที่อาทาถูกพิษ จึงทำได้เพียงมองรูปปั้นสีทองอร่ามตรงหน้า ไม่กล้าแตะต้อง
ทว่าพั่งจื่อไม่สนเรื่องพวกนั้น อาศัยว่าตัวเองสวมถุงมืออยู่ พุ่งเข้าไปอุ้มรูปปั้นสัตว์ไม่ทราบชนิดขนาดเท่าลูกบาสเกตบอลขึ้นมาทันที
ไม่คิดว่าพออุ้มขึ้นมา เขาเกือบเคล็ดเอว
“ให้ตายเถอะ ทำไมรูปปั้นนี่หนักขนาดนี้?” พั่งจื่อก้มตัวเล็กน้อย อุ้มรูปปั้นไว้ในมือ สีหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ “น้ำหนักนี่เกินกว่าน้ำหนักทองคำที่มีปริมาตรเท่านี้ไปมากเลยนะ!”
“จริงด้วย” อู๋เสียหยิบของประดับถือติดมือขนาดเท่ากำปั้นขึ้นมาชั่งน้ำหนัก “น้ำหนักนี่ไม่ใช่น้ำหนักที่ทองคำปริมาตรเท่านี้ควรจะมีจริง ๆ”
“สำริด” โม่ฉีหลินเดินเข้ามาในห้องหิน กวาดตามองสิ่งของบนพื้น ก่อนเอ่ยเสียงเบาสองคำ
อู๋เสียใช้นิ้วเคาะของประดับในมือ “เสี่ยวเกอพูดถูก น้ำหนักกับความแข็งแบบนี้เป็นสำริด!”
“สำริด?” เซี่ยชิ่งหยางกับอีกสามคนทำหน้างุนงง “นายน้อยสาม สำริดไม่ใช่สีเขียวคล้ำหรือครับ ทำไมถึงเป็นสีทอง?”
เหล่าผู้ชมต่างพยักหน้า
นั่นสิ ไม่ว่าจะเป็นเครื่องสำริดที่เห็นในละครโทรทัศน์หรือในพิพิธภัณฑ์ ล้วนเป็นสีเขียวหรือไม่ก็เขียวคล้ำทั้งนั้น
“พวกนายคงไม่รู้สินะ?” พั่งจื่อวางรูปปั้นในมือลง “เดิมทีสำริดก็เป็นสีทอง ส่วนสีเขียวคล้ำที่พวกนายพูดถึงเกิดจากการออกซิไดซ์จนขึ้นสนิม แต่พั่งเยี่ยอย่างฉันเห็นเครื่องสำริดมาตั้งมากมาย เพิ่งเคยเห็นเครื่องสำริดที่ไม่ผ่านการออกซิไดซ์จนขึ้นสนิมแบบนี้เป็นครั้งแรก นับว่าเปิดหูเปิดตาจริง ๆ เสียดายก็ตรงที่เอาออกไปไม่ได้ ไม่อย่างนั้นคงขายได้ราคางามเลย!”