“เสี่ยวเกอ ทำไมคุณถึงกระโดดตามลงมาด้วยล่ะ?” อู๋เสียถอดแว่นตานิรภัย ในที่สุดก็มองเห็นได้เสียที
“ฉันได้ยินเสียงคุณเรียก” โม่ฉีหลินตอบ พลางชักมีดโบราณเหล็กดำออกมาด้วยมือขวา เสียงโลหะเสียดสีกับฝักดังกังวาน “กอดฉันไว้แน่น ๆ!”
อู๋เสียรีบโอบคอเธอไว้ด้วยสองมือ
จากนั้นเธอก็ใช้แขนข้างหนึ่งโอบเอวอู๋เสีย อีกข้างกำมีดโบราณเหล็กดำแน่น กล้ามเนื้อแขนใต้แขนเสื้อปูดขึ้น ก่อนจะออกแรงแทงมีดโบราณเหล็กดำเข้าใส่ผนังธารน้ำแข็ง
ฉึก—
มีดโบราณเหล็กดำปักเข้าไปในผนังธารน้ำแข็งได้อย่างง่ายดาย เหลือเพียงด้ามมีดที่โผล่ออกมา ส่วนโม่ฉีหลินกับอู๋เสียก็หยุดร่วงลงมาได้
แต่ผนังธารน้ำแข็งนั้นเป็นน้ำแข็งล้วน ๆ ความแข็งไม่มากนัก พอถูกมีดโบราณเหล็กดำแทงเข้าไป บริเวณรอบ ๆ ก็แตกร้าวทันที
ตอนนี้มีดโบราณเหล็กดำเริ่มเลื่อนหลุดออกมาแล้ว โม่ฉีหลินกับอู๋เสียที่ค้างอยู่กลางอากาศจึงร่วงลงมาอีกหลายเซนติเมตร
อู๋เสียทั้งร้อนใจและเป็นกังวล “ไม่ได้การแล้ว เสี่ยวเกอ ผนังธารน้ำแข็งเปราะเกินไป รับน้ำหนักเราสองคนไม่ไหว!”
ใช่แล้ว แบบนี้จะทำยังไงดี?
เหล่าผู้ชมและกลุ่มสังเกตการณ์ต่างกำมือแน่นด้วยความเป็นห่วง
โม่ฉีหลินไม่พูดอะไร เธอมองมีดโบราณเหล็กดำที่เลื่อนออกมาเกือบครึ่ง สีหน้าเคร่งขรึม ก่อนจะเกร็งกล้ามเนื้อแขนอีกครั้งแล้วแทงมีดกลับเข้าไปใหม่
คราวนี้พอแทงมีดเข้าไป เธอไม่ได้หยุดนิ่งเหมือนเมื่อครู่ แต่กลับออกแรงกระชากมีดโบราณเหล็กดำลงด้านล่าง
ฉึก—
ผนังธารน้ำแข็งถูกมีดโบราณเหล็กดำกรีดเป็นแนวดิ่ง ราวกับผืนผ้า โม่ฉีหลินกับอู๋เสียจึงเริ่มร่วงลงมาอีกครั้ง