“ใช่ ดีจริง ๆ!” เซี่ยชิ่งหยางทั้งสี่คนดีใจจนน้ำตาไหล
แต่ไม่นานทั้งสี่ก็เริ่มกังวลขึ้นมา “แต่ว่าพวกเขาจะขึ้นมาได้ยังไง?”
“คงต้องหย่อนเชือกลงไป แล้วดึงพวกเขาขึ้นมา” พั่งจื่อลุกขึ้น เก็บเชือกที่เพิ่งโยนทิ้งไป
“แต่เราไม่รู้ว่าข้างล่างลึกแค่ไหน ถ้าเชือกไม่พอล่ะ...”
“ก็เอาเชือกหลายเส้นมาผูกต่อกันสิ” พั่งจื่อตัดบทความกังวลของหลิวเสี่ยวเป้ย “เชือกเส้นหนึ่งยาว 50 เมตร เอามาผูกต่อกันหลายเส้น ข้าไม่เชื่อหรอกว่าจะยังไม่พอ เอาละ ไม่ต้องพูดมาก พวกนายสองคน!”
เขาชี้ไปทางเซี่ยชิ่งหยางกับหลี่กั๋วจู้ “ตามฉันไปตอกหมุดยึดบนพื้นน้ำแข็งด้านหลัง รอยแยกลึกขนาดนี้ ถ้าอาศัยแค่พวกเราสองสามคนดึงจากด้านบน ไม่มีทางดึงเสี่ยวเกอกับเทียนเจินขึ้นมาได้หรอก มีแต่จะถูกลากตกลงไปด้วย เพราะงั้นต้องตอกหมุดยึดรับน้ำหนักให้มั่นคง แล้วผูกเชือกให้แน่น ถึงจะดึงพวกเขาขึ้นมาได้”
“ครับ” เซี่ยชิ่งหยางกับหลี่กั๋วจู้ตอบพร้อมกัน
พั่งจื่อชี้ไปทางหลิวเสี่ยวเป้ยกับถานลู่อีกครั้ง “ส่วนพวกเธอสองคน ส่งสัญญาณตอบกลับให้เสี่ยวเกอกับเทียนเจิน บอกพวกเขาว่าเรารู้แล้วว่าทั้งคู่ปลอดภัย หลังส่งสัญญาณแล้วก็ช่วยขัดขอบรอยแยกตรงที่เราเพิ่งหมอบอยู่ให้โค้งมนหน่อย แบบนี้ตอนเสี่ยวเกอกับเทียนเจินปีนขึ้นมา เชือกจะได้ไม่แกว่งไปมาแล้วถูกขอบรอยแยกที่คมบาดขาด”
“ได้ค่ะ” หลิวเสี่ยวเป้ยกับถานลู่พยักหน้า
ทั้งห้าคนเริ่มลงมือ
ก้นรอยแยก
อู๋เสียเห็นสัญญาณเลเซอร์ที่ส่งลงมาจากด้านบน ก็ยิ้มกว้างทันที “เสี่ยวเกอ พั่งจื่อเห็นสัญญาณของเราแล้ว”