จากนั้นนางก็ปล่อยมือขวาจากด้ามมีดโบราณเหล็กดำ เหลือมือซ้ายจับด้ามไว้ ส่วนมือขวาชูนิ้วสุสานขึ้น แล้วแทงเข้าไปในลำตัวงูตรงหน้า
นิ้วสุสานแข็งแกร่งแทบไม่ต่างจากมีดโบราณเหล็กดำ
ดังนั้นนิ้วสุสานจึงแทงทะลุลำตัวงูเข้าไปได้อย่างง่ายดาย
หลังแทงเข้าไปแล้ว โม่ฉีหลินก็ใช้ปลายนิ้วสุสานเกี่ยวขอบรูไว้ มือซ้ายชักมีดโบราณเหล็กดำออกมา พร้อมกับยันเท้าทั้งสองข้างไปข้างหน้าทีละข้าง ร่างของนางจึงขยับคลานขึ้นไปได้ช่วงหนึ่ง
จากนั้นโม่ฉีหลินยกมีดโบราณเหล็กดำในมือซ้ายขึ้น แล้วแทงเข้าไปในลำตัวงูตรงหน้าอีกครั้ง
หลังจากแทงเข้าไป มือขวาของนางก็ใช้นิ้วสุสานแทงใส่ลำตัวงูตรงหน้าเหมือนเมื่อครู่
โม่ฉีหลินใช้มีดโบราณเหล็กดำกับนิ้วสุสาน ค่อย ๆ เปิดทางให้ตัวเองทีละนิด แล้วคลานคืบขึ้นไป
เมื่ออาทาเห็นจอมมารองค์แรกแห่งรัฐโมหลานคลานห่างออกไป น้ำตาก็ไหลพรากด้วยความตื่นเต้น “ดีเหลือเกิน! เสี่ยวเกอไล่ปีศาจงูไปได้แล้ว เยี่ยนจื่อ อดทนไว้นะ ฉันจะดึงเธอขึ้นมาเดี๋ยวนี้!”
“ได้!” จูเยี่ยนเยี่ยนพยักหน้าด้วยใบหน้าซีดขาว
“อึ... อึ...” อาทาจับแขนของนางด้วยสองมือ ออกแรงดึงขึ้นอย่างสุดกำลังจนใบหน้าแดงก่ำ เส้นเลือดบนหน้าปูดโปน เหงื่อบนใบหน้าหยดลงมาไม่ขาดสายราวกับฝนตก
“อาทา...” จูเยี่ยนเยี่ยนแหงนหน้ามองเขาด้วยความกังวล ไม่กล้าขยับตัว
อย่างไรเสีย ทางเดินด้านบนก็แคบมาก กว้างราวครึ่งเมตร ช่วงล่างของอาทาคงต้องขดอยู่บนทางเดิน
ช่วงล่างที่ขดอยู่มีจุดรับน้ำหนักน้อยกว่าตอนเหยียดตรงแนบพื้นมาก อีกทั้งแรงยึดเกาะกับพื้นก็อ่อนกว่าด้วย