หน้าผาสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เศษหินนับไม่ถ้วนกลิ้งลงมา กระแทกร่างจูเยี่ยนเยี่ยนกับอาทา
โชคดีที่หน้าผาแข็งแกร่งพอ แม้จะถูกจอมมารองค์แรกแห่งรัฐโมหลานที่มีร่างกายมหึมาพุ่งชน เศษหินที่ร่วงลงมาก็ยังมีขนาดไม่ใหญ่
ไม่อย่างนั้น จูเยี่ยนเยี่ยนกับอาทาคงถูกหินทับตายคาที่
ถึงอย่างนั้น ทั้งสองก็ยังเจ็บปวดไม่น้อย นอกจากศีรษะที่มีแขนป้องกันไว้กับแผ่นหลังที่กระเป๋าเป้ช่วยบัง ส่วนอื่น ๆ ของร่างกายล้วนถูกหินกระแทกจนเจ็บไปหมด ทั้งคู่กัดฟันด้วยความเจ็บปวด น้ำตาไหลพราก
มีเพียงโม่ฉีหลินที่ไม่เป็นอะไร ยังคงยืนมั่นคงอยู่ที่เดิม นางชักมีดโบราณเหล็กดำออกมา ชูขึ้นเหนือศีรษะ แล้วปัดเศษหินที่ร่วงลงมาทีละก้อนให้กระเด็นออกไป
อีกด้านหนึ่ง จอมมารองค์แรกแห่งรัฐโมหลานเห็นว่าตนไม่ได้ชนผู้บุกรุกทั้งสามจนกลายเป็นเนื้อบด แถมพวกเขายังหลบได้ทัน ก็โกรธจนพูดอะไรไม่รู้เรื่องอีกประโยค จากนั้นควบคุมร่างอสรพิษมหึมาเลื้อยขึ้นไปบนหน้าผา
อาทาได้ยินเสียงดัง จึงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมอง พอเห็นแล้วก็ยินดีอย่างยิ่ง «เยี่ยนจื่อ เจ้าสัตว์ประหลาดครึ่งคนครึ่งงูนั่นหนีไปแล้ว!»
จูเยี่ยนเยี่ยนเงยหน้ามองตาม «ไม่ใช่ เขาไม่ได้หนี แค่ตัวใหญ่เกินไป ต้องขึ้นไปกลับตัวข้างบน รีบฉวยโอกาสนี้วิ่งไปที่อุโมงค์กัน!»
«แล้วเปาจู่แห่งไฟล่ะ...»
«อย่าเพิ่งสนใจเปาจู่แห่งไฟ เอาชีวิตให้รอดก่อน ที่นี่แคบขนาดนี้ พวกเราไม่มีที่ให้หลบแล้ว ถ้าไม่ไปตอนนี้ก็มีอยู่สองทาง ไม่ถูกจอมมารองค์แรกแห่งรัฐโมหลานฆ่า ก็ตกลงไปตายในหลุมยักษ์ตอนหลบเขา!»