“จิ๊บจ๊าบ จิ๊บจ๊าบ...” จอมมารแห่งรัฐโมหลานเห็นความเปลี่ยนแปลงของตนเองแล้วเช่นกัน ทั้งยังรู้ว่าตนกำลังจะสิ้นใจ ไม่อาจขึ้นไปต่อสู้กับผู้บุกรุกด้านบนจนตัวตายเพื่อชิงเปาจู่แห่งไฟกลับคืนมาได้อีก และแม้แต่การแก้แค้นให้ตนเองก็ยังทำไม่ได้
เขาพูดบางอย่างกับโม่ฉีหลินด้วยความเคียดแค้น ก่อนรวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย พุ่งไปยังเสาหินกลางถ้ำยักษ์จนเสาหักโค่น
ครืน——
เสาหินพังทลายลงมาเสียงดังสนั่น
จอมมารแห่งรัฐโมหลานหมดเรี่ยวแรงลงโดยสิ้นเชิง หลังหัวเราะเสียงเย็นเยียบอยู่สองสามครั้ง เขาก็ตกลงไปในถ้ำยักษ์พร้อมกับเสาหินที่พังถล่ม
จูเยี่ยนเยี่ยนกับอาทายังไม่ทันได้ตกใจว่าเหตุใดเขาจึงคิดฆ่าตัวตาย พื้นที่ภายในถ้ำยักษ์ก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
แครก——
แครก——
หน้าผาทั้งสี่ด้านแตกร้าวเป็นร่องลึก ก้อนหินน้อยใหญ่จำนวนมหาศาลร่วงหล่นลงไปในถ้ำยักษ์
จูเยี่ยนเยี่ยนกับอาทาหน้าซีดเผือด
“แย่แล้ว หน้าผากำลังจะถล่ม! เสี่ยวเกอ รีบลงมาเร็ว!” จูเยี่ยนเยี่ยนร้องเรียกโม่ฉีหลินอย่างร้อนใจ พลางเกาะหน้าผาไว้แน่นไม่ให้แรงสั่นสะเทือนเหวี่ยงตัวตกลงไปในถ้ำยักษ์
มือทั้งสองข้างของอาทาหลุดจากข้อ ไม่อาจคว้าหน้าผาไว้ได้ เขาจึงทำได้เพียงใช้แผ่นหลังดันหน้าผาไว้สุดแรงเพื่อประคองร่าง “อยู่ดี ๆ ทำไมถึงจะถล่มขึ้นมาล่ะ?”
“เป็นกลไก! หน้าผาถล่มหลังจากปีศาจงูชนนเสาหิน เพราะฉะนั้นเสาหินต้นนั้นต้องเป็นกลไกที่ทำให้หน้าผาถล่ม มันรู้ว่าตัวเองคงไม่รอด เลยคิดลากพวกเราลงหลุมไปด้วย!” ดวงตาจูเยี่ยนเยี่ยนแดงก่ำ
“อะไรนะ?” สีหน้าอาทาย่ำแย่