โม่ฉีหลินไม่รู้ว่าผู้ชมกับกลุ่มสังเกตการณ์กำลังชื่นชมเธออยู่ เธอหยิบยาช่วยชีวิตขึ้นมาด้วยมือขวา ส่วนมือซ้ายบีบแก้มจูเยี่ยนเยี่ยนแล้วดันเข้าไป ทำให้ปากของจูเยี่ยนเยี่ยนอ้าออก
จากนั้นเธอก็โยนยาช่วยชีวิตเข้าปากจูเยี่ยนเยี่ยน แล้วจับคางของอีกฝ่ายเชิดขึ้น
อึก—
ลำคอของจูเยี่ยนเยี่ยนขยับขึ้นลง กลืนยาช่วยชีวิตลงไป
ยาช่วยชีวิตละลายทันทีที่ลงถึงกระเพาะ และออกฤทธิ์อย่างรวดเร็วต่อหน้าสายตาของโม่ฉีหลินกับอาทา
ผ่านไปไม่กี่วินาที ลมหายใจของจูเยี่ยนเยี่ยนก็กลับมาสม่ำเสมอ ต้นขาก็หยุดเลือดไหลแล้ว
“ดีจริง ๆ เยี่ยนจื่อไม่เป็นไรแล้ว!” อาทาดีใจสุดขีด
โม่ฉีหลินลุกขึ้น ชักมีดโบราณเหล็กดำออกมาด้วยมือขวา ก้มมองขาข้างที่บาดเจ็บของจูเยี่ยนเยี่ยน แล้วยกมีดฟันลงไป
“เสี่ยวเกอ—” ความดีใจของอาทาพลันสะดุดลง เขาตกใจจนแทบขวัญหนีดีฝ่อ
เมื่อเห็นว่าโม่ฉีหลินแค่ฟันขาข้างที่บาดเจ็บของจูเยี่ยนเยี่ยนขาด เขาถึงค่อยถอนหายใจโล่งอก
ใครจะรู้ว่าฉากเมื่อครู่ชวนขวัญผวาแค่ไหน เขานึกว่าเสี่ยวเกอจะฆ่าเยี่ยนจื่อเสียแล้ว
ก็จริง เสี่ยวเกอมอบยาช่วยชีวิตให้เยี่ยนจื่อแล้ว จะฆ่าเธอได้อย่างไรกัน
นี่มันไม่ต่างอะไรกับถอดกางเกงผายลม ทำเกินจำเป็นชัด ๆ!
ผู้ชมกับกลุ่มสังเกตการณ์เองก็ตกใจไม่แพ้กัน
ศาสตราจารย์จางยังขวัญเสียไม่หาย เขาตบอกเบา ๆ แล้วกล่าวว่า “ผู้เข้าแข่งขันโม่ฉีหลินดีไปหมดทุกอย่าง เสียแต่ว่าไม่บอกกล่าวก่อนทำอะไร จู่ ๆ ก็ลงมือ นิสัยแบบนี้ทำเอาคนอื่นตกใจจนฝังใจได้ง่ายจริง ๆ”