มีเพียงสามคนของกู้เจวี่ยเท่านั้นที่ไม่ได้พาดมือบนไหล่ของโม่ฉีหลินกับคนอื่น ๆ
ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่อยากทำ แต่ทำไม่ได้ต่างหาก
พวกเขาถูกพั่งจื่อซ้อมจนบาดเจ็บสาหัส ทั้งยังตามฝีเท้าของโม่ฉีหลินกับคนอื่น ๆ ไม่ทัน จึงถูกทิ้งห่างอยู่ข้างหลัง
เพราะอย่างนั้น พอเห็นโม่ฉีหลินกับคนอื่น ๆ เดินไปข้างหน้าพร้อมพาดมือบนไหล่กันและกัน พวกเขาจึงอดร้อนใจไม่ได้
และพอร้อนใจ ก็เกิดเรื่องขึ้น
ตอนกู้เจวี่ยรีบร้อนจะตามโม่ฉีหลินกับคนอื่น ๆ ไป เท้าก็พลิกจนล้มลงไปข้างล่าง แถมยังพากู้อู่กับฟู่หานเฉินที่อายุน้อยกว่าอีกสองคนตกลงไปด้วย
ทั้งสามจมลงไปในกองหิมะหนา เต็มไปด้วยหิมะจนลุกไม่ขึ้น ทำได้เพียงดิ้นรนพลางร้องขอความช่วยเหลือ “ช่วยด้วย ช่วยด้วย!”
หลี่กั๋วจู้ซึ่งอยู่ท้ายขบวนได้ยินเสียงดัง จึงหันกลับไปตามสัญชาตญาณ ท่ามกลางหิมะที่โปรยปรายหนักหนา เขามองเห็นราง ๆ ว่าห่างออกไปสิบกว่าเมตร มีมือสามข้างยื่นออกมาจากกองหิมะ โบกสะบัดอยู่กลางอากาศ
“เซี่ยชิ่งหยาง!” หลี่กั๋วจู้รีบแตะไหล่คนข้างหน้า
เซี่ยชิ่งหยางหันกลับมา “มีอะไร?”
“กู้เจวี่ยกับอีกสองคนเกิดเรื่อง ติดอยู่ในหิมะจนขึ้นมาไม่ได้ จะกลับไปช่วยไหม?” หลี่กั๋วจู้ตะโกนถาม
เซี่ยชิ่งหยางปฏิเสธทันควัน “ล้อเล่นหรือไง นี่มันพายุหิมะ จะช่วยยังไง? พลาดนิดเดียวพวกเราเองก็อาจติดร่างแหไปด้วย นายน้อยสามกับท่านพั่งบอกแล้วว่า ถ้าใครพลัดขบวนก็ให้เอาตัวรอดกันเอง พวกเขากับเสี่ยวเกอจะไม่ย้อนกลับมาตามเรา และพวกเราก็หาเจ้าพวกนั้นกับเสี่ยวเกอไม่เจอหรอก พายุหิมะหนักขนาดนี้ มองอะไรก็ไม่เห็น แถมยังแยกทิศทางไม่ออก เพราะงั้นอย่าไปยุ่งเลย ไปกันเถอะ อีกอย่าง คนที่เกิดเรื่องคือกู้เจวี่ยกับอีกสองคนที่เคยรังแกเสี่ยวเกอ ตายไปก็ไม่น่าเสียดาย!”