“รวยแล้ว รวยแล้ว!” พอไปถึงกองทองเงินและอัญมณี อาทาก็พุ่งตัวลงไปกลิ้งอยู่ในกองเหรียญทองอย่างตื่นเต้น
หลี่ต้าซวินกับซ่งซานจีที่อยู่ข้าง ๆ ก็ไม่ต่างกัน คนหนึ่งนั่งอยู่บนกองเหรียญทอง โปรยเหรียญขึ้นเหนือศีรษะราวกับเทพธิดาโปรยบุปผา พลางหัวเราะอย่างตื่นเต้นไม่หยุด
ส่วนอีกคนกำเหรียญทองไว้ในมือทั้งสองข้าง หมุนศีรษะไปจูบเหรียญซ้ายทีขวาทีไม่หยุด พลางร้องว่า “เป็นของฉันหมดเลย เป็นของฉันหมดเลย!”
ปีเตอร์ สตีเฟน และอันเต๋อลี่ทั้งสามคนก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันนัก
ปีเตอร์ลูบรูปปั้นเทพอัคคีขนาดใหญ่ที่สลักจากทองคำ สีหน้าหลงใหลสุดขีด
สตีเฟนนอนคว่ำอยู่บนโต๊ะหิน กวาดอัญมณีหลากสีบนโต๊ะเข้าหาอกอย่างแรง ราวกับนักพนันกำลังกอบเงิน พลางเอาใบหน้าถูไถไปกับพวกมัน
ส่วนอันเต๋อลี่ถึงกับลืมกฎที่ว่า ทุกสิ่งในเกมเอาชีวิตรอดแห่งชะตาชาติไม่อาจนำกลับไปยังโลกจริงได้ เขาเปิดกระเป๋าเก็บของแล้วโกยทองเงินและอัญมณีสารพัดชนิดใส่ลงไป แต่ละชิ้นที่เก็บยังต้องจูบหนึ่งที
ผู้ชมทั้งในประเทศและทั่วโลกมองภาพนั้นด้วยความอิจฉาตาร้อน
อ๊าาาา—
พวกเขาเองก็อยากลงไปกลิ้ง คลำ จูบ แล้วกอดทองเงินและอัญมณีพวกนั้นเหลือเกิน
มีเพียงโม่ฉีหลิน จูเยี่ยนเยี่ยน และกลุ่มสังเกตการณ์เท่านั้นที่ยังสงบนิ่งที่สุด
โม่ฉีหลินไม่สนใจทองเงินและอัญมณีเหล่านี้
ตามเหตุผลแล้ว ต่อให้เธอสวมบทเป็นเสี่ยวเกอ แก่นแท้ก็ยังเป็นคนธรรมดา น่าจะต้านทานสิ่งล่อตาล่อใจอย่างทองเงินและอัญมณีเหล่านี้ไม่ไหว