จูเยี่ยนเยี่ยนและคนอื่น ๆ ที่อยู่ด้านหลังเห็นเขายืนนิ่งไม่ไหวติง ต่างก็ใจหายใจคว่ำ
“อันเต๋อลี่ คุณเห็นอะไร?” ปีเตอร์ตะโกนถาม
อันเต๋อลี่ไม่ตอบ ยังคงยืนก้มหน้ามองลงไปตรงนั้นราวกับวิญญาณหลุดจากร่าง
“คงไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรอกนะ?” หลี่ต้าซวินถามอย่างกังวล
สตีเฟนตอบอย่างไม่แน่ใจ “คงไม่หรอก เขายังยืนอยู่เลย”
ปีเตอร์กัดฟัน “ฉันจะเข้าไปดู”
พูดจบก็สาวเท้าเดินไปหาอันเต๋อลี่
“พวกเราไปด้วยเถอะ” สตีเฟน หลี่ต้าซวิน และซ่งซานจีสบตากัน ก่อนเดินตามไปเช่นกัน
จูเยี่ยนเยี่ยนกับอาทาหันไปมองโม่ฉีหลิน “เสี่ยวเกอ พวกเราจะไปด้วยไหม?”
โม่ฉีหลินพยักหน้า
เธอเองก็อยากเห็นเหมือนกันว่าเบื้องล่างนอกอุโมงค์นี้มีปริศนาอะไรซ่อนอยู่
ทั้งสามคนจึงเดินตามไปด้วย
โม่ฉีหลินกับจูเยี่ยนเยี่ยนและคนอื่น ๆ มาหยุดข้างอันเต๋อลี่ แล้วมองตามสายตาของเขาลงไป
เพียงแวบเดียว ทุกคนก็แทบตั้งสติไม่อยู่!
“โอ้พระเจ้า!” อาทาร้องลั่น
“สวรรค์!” จูเยี่ยนเยี่ยนยกมือปิดปากอย่างไม่อยากเชื่อ
“ฉัน... ฉันกำลังฝันอยู่หรือเปล่า?” ปีเตอร์กับคนอื่น ๆ จ้องตาค้าง กลืนน้ำลายดังเอื๊อก
แม้แต่โม่ฉีหลินผู้ไม่ค่อยแสดงสีหน้า ยังเผยแววประหลาดใจออกมาบนใบหน้า
เบื้องล่างนอกอุโมงค์ไม่ได้เป็นหน้าผาลึกจนหยั่งไม่ถึง พื้นอยู่ต่ำลงไปเพียงสิบกว่าเมตรเท่านั้น
และบนพื้นนั้นกองสุมไปด้วยทองคำเงินและอัญมณี นับรวมแล้วมีปริมาณหลายหมื่นตัน
กองทองคำกับเงินซ้อนทับกันเป็นชั้น ๆ ทั้งยังมีอัญมณีหลากสีสันกองอยู่เป็นหย่อม ๆ จนชวนให้ตาลาย