แม้เธอจะเชื่อว่าเฉินซานเหอยังรักตัวเองอยู่แน่นอน แต่จวงหนานก็ยังปล่อยมือไปตอนนี้ไม่ได้!
อย่างน้อยก่อนเฉินซานเหอจะยกโทษให้ เธอก็ยังเลิกกับจวงหนานไม่ได้
แม้จะมั่นใจว่าเฉินซานเหอยังรักตัวเอง แต่ถ้าเขาไม่ยอมยกโทษให้ขึ้นมา เธอก็จะไม่ได้อะไรเลยไม่ใช่หรือ?
“ได้!” ซูหลิงหลงขยับเข้าไปใกล้เฉินซานเหอ ยัดบัตรทองใบหนึ่งใส่มือเขา ก่อนโน้มกระซิบข้างหูด้วยเสียงนุ่มหวาน “พี่สาวไม่เอาเปรียบน้องหรอก เก็บบัตรใบนี้ไว้ใช้จ่ายที่หอหลิงหลงของพี่ได้ในราคาลด 30% แล้วก็... บนนั้นมีเบอร์ส่วนตัวของพี่ด้วยนะ”
ไม่รู้ว่าเธอตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ
เฉินซานเหอรู้สึกว่าริมฝีปากของปีศาจสาวคนนี้เหมือนจะแตะติ่งหูของเขาเข้าให้
ยิ่งกลิ่นกล้วยไม้จาง ๆ บนตัวซูหลิงหลงลอยกรุ่นเข้าจมูกไม่หยุด ก็ยิ่งทำให้ร่างกายของเขาร้อนผ่าวขึ้นมา
เฉินซานเหอกลืนน้ำลาย
“เถ้าแก่ซู...”
ซูหลิงหลงตัดบทด้วยน้ำเสียงไม่พอใจอยู่บ้าง “เรียกพี่สาวสิ”
เฉินซานเหอรีบเปลี่ยนคำเรียก “พี่ซู”
“เด็กดี ต่อไปน้องก็เป็นน้องชายของพี่ซูหลิงหลงแล้วนะ!” ซูหลิงหลงเหลือบมองจวงหนานแวบหนึ่ง ก่อนหัวเราะเบา ๆ “ถ้ามีใครมาหาเรื่องน้อง บอกพี่ได้เลย พี่ไม่ปล่อยมันไว้แน่!”
เฉินซานเหอตั้งสติ หากไม่ใช่เพราะตอนนี้เขาไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว ป่านนี้คงเสียท่าไปจริง ๆ!
แค่สายตาหรือท่าทางของปีศาจสาวคนนี้ ก็ทำให้เขาเกิดความคิดอยากจะโผเข้าใส่เธอแล้ว