ซูหลิงหลงกวาดตามองก้อนหินอยู่สองสามครั้ง แววผิดหวังวูบผ่านดวงตา “เนื้อหินไม่เลวเลย น่าเสียดายที่มีรอยร้าวอยู่บ้าง คงตัดทำกำไลหยกได้ยาก แต่ก็น่าจะมีมูลค่าถึงหลักล้าน!”
จวงหนานเองก็ผิดหวังอยู่บ้าง แต่ถึงอย่างไรก็ยังได้กำไร!
ไม่อย่างนั้นถ้าเงินเจ็ดแปดแสนหายวับไปจริง ๆ แม่เขารู้เข้าคงตัดเงินค่าขนมทั้งหมดของเขาแน่
“เฉินซานเหอ ถึงตานายแล้ว!”
เฉินซานเหอไม่สนใจจวงหนาน เขาอุ้มหินดิบของตัวเองเดินเข้าไป ชี้ไปยังจุดหนึ่งแล้วบอกว่า “ช่างครับ ตัดตรงนี้!”
“ได้เลย!” ช่างรับคำ
เครื่องตัดเริ่มทำงานอีกครั้ง
ทุกคนกลั้นหายใจมองมาทางนี้ ฉาวอิ่งกำชายเสื้อแน่น ในใจก็อดกระวนกระวายไม่ได้ เฉินซานเหอต้องแค่โชคดีฟลุกขึ้นมาแน่ ๆ
เธออยู่กับเขามาตั้งหลายปี
เขาจะไปรู้เรื่องพนันหินหยกได้ยังไง!
ถ้าเขามีฝีมือจริงสักนิด เธอคงไม่ไปคบกับจวงหนานหรอก ถึงจวงหนานจะรวยและฐานะดี แต่เรื่องบนเตียงกลับไม่ค่อยถูกใจนัก
ไม่เพียงจะเล็กกว่ามาก เวลาก็ยังสั้นอีก
ทุกครั้งเธอยังไม่ทันรู้สึกอะไร เขาก็เสร็จเสียแล้ว...
มีดแรกฟันลงไป หน้าตัดสะอาดเกลี้ยง ไม่เห็นแม้แต่เงาสีเขียว
ช่างเองก็ส่ายหน้า
จวงหนานเหลือบมองแล้วหัวเราะอย่างได้ใจยิ่งกว่าเดิม “ฉันก็บอกแล้วไง จะขุดสมบัติจากกองขยะได้ยังไง เฉินซานเหอ นายโง่หรือเปล่าวะ...”
“ช่างครับ ฟันตรงนี้อีกที” เฉินซานเหอยังคงใจเย็น
ใครกันแน่ที่โง่ เดี๋ยวก็รู้
ช่างตัดหินลงมีดที่สองแล้ว เพิ่งผ่าเข้าไปได้ไม่ถึงครึ่ง จู่ ๆ สีเขียวมรกตเข้มข้นก็ซึมออกมาตามรอยตัด กลิ่นอายเย็นสดชื่นแผ่กระจายไปทั่วร้านในพริบตา