แต่สิ่งที่เขาพูดก็เป็นความจริงเช่นกัน วิธีทั่วไปทำได้เพียงสะกดข่มอาการ มีแค่การบำเพ็ญคู่เท่านั้นที่จะช่วยให้เขาดูดซับพลังหยินสูงสุดทั้งหมดของเธอได้ แบบนี้ถึงจะรักษากายาหยินบริสุทธิ์ของเธอให้หายขาด
หนานกงเยี่ยนเม้มริมฝีปาก ก่อนเงยหน้ามองเฉินซานเหออย่างจริงจังแล้วเอ่ยว่า 「ขอฉันคิดดูก่อนได้ไหม」
「แค่ก!」
เฉินซานเหอสำลักน้ำ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย
「เอ่อ... กินข้าวก่อนเถอะ」หนานกงเยี่ยนไม่ค่อยกล้าสบตาเฉินซานเหอ รีบคีบอาหารเข้าปากหนึ่งคำ แต่แล้ว...
「ร้อน! ร้อน!」
「พี่เยี่ยน น้ำ!」
หนานกงเยี่ยนแลบลิ้นเล็ก ๆ ออกมาเพราะความร้อน
ลูกกระเดือกของเฉินซานเหอขยับขึ้นลงเล็กน้อย ก่อนจะรีบเบือนสายตาหนี
「ทำให้คุณเห็นเรื่องน่าขำแล้ว」หนานกงเยี่ยนทั้งขำทั้งจนใจ เธอสาบานได้เลยว่าเมื่อก่อนตัวเองไม่ได้เป็นแบบนี้จริง ๆ...
「ไม่หรอก ดูเป็นกันเองดี」เฉินซานเหอรินน้ำให้อีกแก้ว 「ผมเคยคิดมาตลอดว่าคนรวยอย่างพวกคุณคงดูถูกคนอย่างพวกเรา」
「ทำไมล่ะ」
「อาจเป็นเพราะเราอยู่กันคนละโลกมั้ง」
หนานกงเยี่ยนชะงักไปเล็กน้อย กำลังจะถามต่อ จู่ ๆ ก็มีแก้วเหล้ายื่นมาตรงหน้าเธอ 「คนสวย มาดื่มกับพี่สักแก้วสิ!」
ชายคนนั้นหัวล้าน รูปร่างกำยำล่ำสัน ท่อนบนเปลือยเปล่า บนตัวมีรอยสักมังกรที่ดูคล้ายปลาไหล พอมองแวบแรกก็ดูน่าเกรงขามอยู่บ้าง
เฉินซานเหอวางตะเกียบแล้วหันไปหาชายคนนั้น 「ขอโทษนะครับ เธอไม่ดื่มเหล้า ให้ผมดื่มเป็นเพื่อนคุณแทนไหม」