หนานกงเยี่ยนยิ้มบาง ๆ “ชินแล้วค่ะ จริง ๆ ยังมีแม่บ้านอีกสองคนอยู่ด้วย แต่ใกล้จะถึงเทศกาลแล้ว ฉันเลยให้พวกเธอกลับบ้านไปอยู่พร้อมหน้ากับครอบครัว”
เฉินซานเหอพยักหน้า
“คุณดื่มน้ำก่อนนะ ฉันจะไปทำบะหมี่ให้” หนานกงเยี่ยนวางแก้วน้ำลงแล้วเดินเข้าไปในครัวเปิดโล่ง
เฉินซานเหอเห็นหนานกงเยี่ยนผูกผ้ากันเปื้อนอย่างเก้ ๆ กัง ๆ
เขากลับรู้สึกว่าเธอน่ารักอยู่บ้าง...
ความคิดนี้ผุดขึ้นมาอย่างกะทันหัน จนเฉินซานเหอเองยังสะดุ้ง
หนานกงเยี่ยนน่าจะอายุห่างจากแม่เขาไม่กี่ปีเองไม่ใช่หรือไง!?
“อ๊ะ!”
ตอนที่เฉินซานเหอกำลังใจลอย จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงอุทานจากหนานกงเยี่ยน
เขารีบพุ่งเข้าไป เห็นนิ้วมือของหนานกงเยี่ยนโดนน้ำร้อนลวก จึงคว้าข้อมือเธอมาเปิดน้ำเย็นให้ล้างแผลทันที
หนานกงเยี่ยนทั้งขำทั้งจนใจ
แค่ต้มบะหมี่ก็ยังลวกมือตัวเองได้ เขาคงไม่คิดว่าเธอซุ่มซ่ามมากหรอกนะ?
แม้แต่หนานกงเยี่ยนเองก็ไม่ทันตระหนักว่า เธอเริ่มใส่ใจขึ้นมาโดยไม่รู้ตัวแล้วว่าผู้ชายคนหนึ่งมองเธออย่างไร
ต้องรู้ก่อนว่า หนานกงเยี่ยนขึ้นชื่อว่าเป็นหญิงเหล็ก
หากเธอใส่ใจสายตาคนอื่นจริง ๆ บางทีคงไม่มีทางมายืนอยู่ในตำแหน่งนี้ได้!
เฉินซานเหอมองตุ่มพองที่ขึ้นบนปลายนิ้วขาวนวลของเธอ จู่ ๆ ก็รู้สึกปวดใจขึ้นมา เขาก้มลงเป่าเบา ๆ โดยไม่รู้ตัว ก่อนถามว่า “พี่เยี่ยน ยังเจ็บอยู่ไหมครับ?”
หนานกงเยี่ยนกะพริบตา “เหมือนจะไม่ค่อยเจ็บแล้วค่ะ...”