บทที่ 23 บำเพ็ญคู่?
เฉินซานเหอชะงักไป “กินข้าวเหรอ?”
“ใช่สิ นายคงไม่เสียดายเงินหรอกนะ?” หลิ่วม่านยิ้มหวานพลางมองเฉินซานเหอ โดยไม่รอให้เขาตอบ “เงียบแบบนี้ถือว่าตกลงแล้วนะ คืนนี้ฉันรู้ว่านายมีธุระ งั้นพรุ่งนี้ก็แล้วกัน! ตกลงตามนี้นะ บ๊ายบาย”
ยังไม่ทันที่เฉินซานเหอจะเอ่ยปาก หลิ่วม่านก็ปล่อยแขนเขา แล้วเดินบิดเอวคอดจากไป
ผู้หญิงคนนี้คิดจะทำอะไรกันแน่?
เฉินซานเหอรู้สึกหนังศีรษะชาวาบ
ถ้าหวังฮ่าวจงรู้ว่าเขานอนกับภรรยาของตัวเอง... ไม่สิ ต้องเรียกว่าอดีตภรรยาถึงจะถูก แล้วตอนนี้ยังสนิทสนมกับชู้ของอีกฝ่ายอีก หวังฮ่าวจงจะคลุ้มคลั่งหรือเปล่า?
อีกอย่าง ผู้หญิงอย่างหลิ่วม่านทำให้เขารู้สึกว่าไม่ธรรมดาเอาเสียเลย
หลังออกจากบริษัท
เฉินซานเหอเพิ่งเดินออกมาจากบริษัท ก็เห็นหนานกงเยี่ยนกำลังพิงรถเก๋งสีแดง จดจ่ออยู่กับโทรศัพท์มือถือ
“ประธานหนาน”
หนานกงเยี่ยนได้ยินเสียงจึงเงยหน้าขึ้น ก่อนเก็บโทรศัพท์ด้วยสีหน้าขอโทษ “ขอโทษนะ! เมื่อกี้เพิ่งจัดการเรื่องในบริษัทเสร็จ ขึ้นรถเถอะ”
เฉินซานเหอพยักหน้าแล้วขึ้นรถ
ภายในรถหอมฟุ้งด้วยกลิ่นอ่อน ๆ ที่สูดดมแล้วรู้สึกสบาย ต่างจากกลิ่นตัวของหลิ่วม่าน แม้จะหอมเหมือนกัน แต่เป็นกลิ่นหอมจัดจ้านเย้ายวน
บางคนอาจชอบ แต่เสียดายที่เขาไม่ค่อยชอบกลิ่นแบบนั้น
“ฉันไม่รู้ว่านายชอบกินอะไร เลยไม่ได้จองร้านไว้ก่อน นายชอบอาหารญี่ปุ่นหรืออาหารจีน หรือว่า...”