โชคดีที่บริษัทอยู่ไม่ไกลจากที่นี่ แถมเฉินซานเหอยังจำเส้นทางไปบริษัทได้แม่นยำราวกับเป็นระบบนำทางมนุษย์ ระยะทางที่ปกติต้องใช้เวลาครึ่งชั่วโมง เขากลับย่นเวลาให้เหลือแค่ยี่สิบนาทีได้
“คุณนายหลิน คุณหนู เราถึงบริษัทแล้วครับ...”
พอจอดรถเรียบร้อย เฉินซานเหอก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก
ยังไม่พูดเรื่องไล่เขาออก หรือกำลังจะให้ฝ่ายบุคคลมาแจ้งเขากันแน่?
“อันหนิง ลงไปก่อนนะ ฉันมีเรื่องจะคุยกับเขา”
“อ๋อ” หวังอันหนิงเป็นคนสบาย ๆ ไม่คิดอะไรมาก จึงลงจากรถไปทันที
หลินซูหว่านสูดหายใจเบา ๆ สีหน้าเผยความกระอักกระอ่วนขึ้นมาวูบหนึ่งขณะมองเฉินซานเหอ “จำไว้ เรื่องเมื่อคืนต้องเก็บเงียบให้สนิท! ไม่อย่างนั้นนายจะเสียใจ...”
พูดจบหลินซูหว่านก็ผลักประตูรถ เตรียมจะลงไป
เฉินซานเหอถอนหายใจอย่างโล่งอก กำลังจะสตาร์ตรถขับไปลานจอดรถ ทว่ากลับได้ยินเสียงหอบแผ่วเบาจากเบาะหลัง
เขาหันขวับไปมองด้านหลัง
หลินซูหว่านกลับมานั่งที่เดิม มือข้างหนึ่งกดท้องน้อยแน่น ดวงตาพร่ามัว แก้มแดงระเรื่ออย่างผิดปกติ
ทำไมถึงเป็นแบบนี้...
เธอคิดว่ายาหมดฤทธิ์ไปนานแล้วเสียอีก
แต่ทำไมพอห่างจากกลิ่นอายของผู้ชายคนนี้ ร่างกายก็ราวกับมีมดนับไม่ถ้วนไต่ยุบยับอยู่ข้างใน ทั้งว่างเปล่าจนแทบคลุ้มคลั่ง?!
ครั้งนี้ยังรุนแรงกว่าเมื่อครู่อีก!
นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่...
เมื่อครู่ที่โรงแรม ตอนเฉินซานเหอออกจากห้อง เธอก็รู้สึกแบบนี้เหมือนกัน แต่ไม่ชัดเจนและรุนแรงเท่าครั้งนี้!
เฉินซานเหอตกใจ “คุณนายหลิน ไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ?”
เดิมทีหลินซูหว่านตั้งใจจะไล่เฉินซานเหอออกทันที แต่ทำไมเธอถึงมีอาการแบบนี้...
“เริ่มพรุ่งนี้ ฉันจะให้คนอื่นมารับช่วงงานของนาย”
หัวใจเฉินซานเหอกระตุก เขาอดยิ้มขื่นไม่ได้
มาแล้วสินะ
“เริ่มพรุ่งนี้ นายมาเป็นผู้ช่วยของฉัน ฉันจะให้คนมาส่งต่องานให้!” พูดจบหลินซูหว่านก็ไม่เปิดโอกาสให้พระเอกพูดอีก พยายามข่มอาการแปลกประหลาดตรงท้องน้อยก่อนลงจากรถ
เฉินซานเหอถึงกับอึ้ง
ไม่ไล่เขาออก แถมยังให้เป็นผู้ช่วยอีกงั้นเหรอ?!
เขามองตามหลินซูหว่านจนเธอเข้าไปในบริษัท ก่อนจะยิ้มขื่นแล้วพึมพำว่าเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย
เหลือบมองเวลาแล้ว
เฉินซานเหอรีบขับรถไปจอดที่ลานจอดรถ จากนั้นหยิบสกู๊ตเตอร์ไฟฟ้าพับได้ของตัวเองออกจากท้ายรถ ขี่ออกจากบริษัท มุ่งหน้าไปมหาวิทยาลัยไห่เฉิง
ระหว่างทาง
เฉินซานเหอรู้สึกผิดอยู่บ้าง คิดว่าตัวเองทำไม่ดีกับแฟนสาวอย่างฉาวอิ่ง
อีกอย่าง ฉาวอิ่งเคยรับปากเขาว่าพอเรียนจบแล้วจะแต่งงานกับเขา
จริงสิ เสี่ยวอิ่งอยากเปลี่ยนโทรศัพท์มานานแล้ว
เฉินซานเหอกัดฟัน เอาเงินเดือนกว่าหมื่นหยวนที่เพิ่งได้มาไปซื้อโทรศัพท์รุ่นใหม่ให้ฉาวอิ่ง รุ่นที่เธอใฝ่ฝันอยากได้มาตลอด
เหลือเงินอีกสองพันกว่าหยวน พอจ่ายค่าเช่าบ้านกับค่าอาหารของทั้งคู่ได้
ฉาวอิ่งเคยงอนเขาหลายครั้งเพราะเรื่องโทรศัพท์เครื่องนี้
คราวนี้ในที่สุดเขาก็ซื้อให้เธอได้แล้ว
เธอต้องดีใจมากแน่ ๆ...
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
เฉินซานเหอจอดสกู๊ตเตอร์ไฟฟ้าไว้ตรงมุมหนึ่งของลานจอดรถมหาวิทยาลัยไห่เฉิง
ตอนเดินผ่านรถคันหนึ่ง จู่ ๆ กระจกหน้าต่างก็มีเสียง “ปัง” ดังขึ้น เท้าเล็ก ๆ สองข้างยันอยู่กับกระจก
เฉินซานเหอตกใจ ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา
บ้าจริง กลางวันแสก ๆ ก็ยังเล่นกันแบบนี้เลยเหรอ
ตอนเรียนอยู่มหาวิทยาลัยไห่เฉิง เขาเคยได้ยินว่ามีนักศึกษาหญิงทำแบบนี้ ทั้งยังเคยเห็นรถหรูมารับคนตอนกลางคืน แต่เล่นกันกลางวันแสก ๆ แบบนี้นี่นะ จุ๊ ๆ
พูดได้อย่างเดียวว่า คนรวยนี่เล่นอะไรแผลง ๆ จริง
ว่าแต่...
ตอนนี้เสี่ยวอิ่งน่าจะยังอยู่หอพักใช่ไหม?
เฉินซานเหอลูบโทรศัพท์ในอ้อมอก ก่อนกดโทรหาฉาวอิ่งทันที
แต่เพียงชั่วพริบตา รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็แข็งค้าง
เขาหันขวับไปมองรถที่กำลังสั่นไหวอยู่ด้านหลัง ใบหน้าซีดเผือดในทันที
ไม่จริง เป็นไปไม่ได้!
ฉาวอิ่งบอกว่าพอเรียนจบจะแต่งงานกับเขา เธอจะไปอยู่ในรถกับคนอื่นได้ยังไง ต้องเป็นเรื่องบังเอิญแน่ ใช่ ต้องเป็นเรื่องบังเอิญ...
เฉินซานเหอกดวางสาย เสียงโทรศัพท์ในรถก็เงียบตามไปด้วย
เสียงคุยกันของคนสองคนดังแว่วออกมาจากในรถ
“แม่งเอ๊ย ไอ้นั่นไม่เลิกตามตื๊อสักที!”
“ที่รัก อย่าโมโหสิ ไม่งั้นฉันรับสายให้เขาฟังเลยดีไหม? คราวก่อนคุณยังบอกว่าวิธีนี้มันเร้าใจ...”
เฉินซานเหอยืนนิ่งงันไปทั้งตัว
นั่นเป็นเสียงฉาวอิ่ง แฟนสาวของเขาไม่ผิดแน่ แถมเธอยังพูดว่าคราวก่อนอีกงั้นเหรอ?!
หรือว่าเธอทรยศเขามานานแล้ว?
“ไอ้เหี้ย!”
เฉินซานเหอตาแดงก่ำ พุ่งเข้าไปหมายจะคิดบัญชีกับชายหญิงคู่นั้น
“ปัง! ปัง ๆ!”
“ไอ้ชั่วสองคน ออกมาเดี๋ยวนี้!” เฉินซานเหอทุบกระจกรถจนเกิดเสียง “ปัง ๆ” “เปิดประตู! เปิดเดี๋ยวนี้!”
“เฉินซานเหอ!”
ในรถ ฉาวอิ่งรีบร้อนสวมเสื้อผ้า
“แม่งเอ๊ย ให้ท้ายกันจนได้ใจแล้วสินะ!” จวงหนานสบถพลางสวมเสื้อผ้า ก่อนเปิดประตูรถเตรียมลงมา
พอเห็นว่าคนในรถคือจวงหนาน เฉินซานเหอก็นิ่งไปหลายวินาที ก่อนดวงตาจะแดงก่ำ “จวงหนาน ฉันจะฆ่าแก!”
ตอนนั้นเขาเสียสิทธิ์เข้าศึกษาต่อระดับบัณฑิตศึกษา แถมยังถูกควบคุมตัวครึ่งเดือน ก็เพราะไปชกจวงหนานนี่แหละ
แต่ตอนนี้ฉาวอิ่งกลับนอนกับไอ้หมอนี่!
หัวใจของเฉินซานเหอแหลกสลายในชั่วขณะนั้น
ฉาวอิ่งสูดหายใจลึก มองเฉินซานเหอด้วยแววตารังเกียจและเหินห่างอยู่หลายส่วน “เฉินซานเหอ เราเลิกกันเถอะ นายให้ชีวิตแบบที่ฉันต้องการไม่ได้”
เฉินซานเหอตาแดงก่ำ ตะคอกเสียงต่ำ “หลบไป!”
เห็นเฉินซานเหอยังจะพุ่งเข้ามา ฉาวอิ่งก็ก้าวไปข้างหน้าไม่กี่ก้าว แล้วตบหน้าเขาฉาด “เฉินซานเหอ พอได้แล้วหรือยัง!”
“ไปตายซะ!” เฉินซานเหอนิ่งไปสองสามวินาที ก่อนจะตบสวนกลับไปเต็มแรง
ตอนที่เขารักฉาวอิ่ง เธอคือชีวิตของเขา!
แต่ตอนนี้เธอทรยศเขาไปแล้ว เธอก็เป็นแค่ผู้หญิงต่ำช้า ไม่ใช่ว่าเธอเป็นฝ่ายทิ้งเขา แต่เป็นเขาต่างหากที่ไม่เอาของโสโครกอย่างเธอแล้ว
อีกอย่าง เขาลงมือไม่ใช่เพราะฉาวอิ่ง แต่เพราะกล้ำกลืนความอัปยศนี้ไม่ลง!
ฉาวอิ่งถูกตบจนล้มลงนั่งกับพื้น สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
“นาย... นายตบฉันเหรอ!?”
คบกันมาตั้งหลายปี เฉินซานเหอตามใจเธอทุกอย่าง ไม่เคยแม้แต่จะแตะต้องเธอสักนิ้ว แต่ตอนนี้เขากลับตบเธอ!
“ฉาวอิ่ง จำไว้ ไม่ใช่เธอที่บอกเลิกฉัน แต่เป็นฉันต่างหากที่ทิ้งเธอ! เพราะเธอไม่คู่ควร!” เฉินซานเหอไม่คิดจะถือสากับผู้หญิงคนหนึ่ง ที่เมื่อครู่เขาลงมือไปก็เพราะกล้ำกลืนความโกรธไม่ลง
หญิงชั่วคู่กับชายโฉด ช่างเหมาะสมกันดี!
ตอนนี้เฉินซานเหอใจเย็นลงแล้ว เขาเหลือบมองกล้องวงจรปิดในลานจอดรถ
“จวงหนาน เมื่อกี้จูบสนุกไหม?” เฉินซานเหอยิ้มเยาะ “นายยังไม่รู้สินะว่าเมื่อวานเธอกินอะไรมา จะให้ฉันเล่าให้ฟังไหม?”
“เฉินซานเหอ แกอยากตายหรือไง!” จวงหนานเองก็เจนจัดเรื่องผู้หญิง จะไม่เข้าใจความหมายของเฉินซานเหอได้อย่างไร
ประเด็นคือเขายังไม่มีโอกาสได้ลองด้วยซ้ำ
พอนึกถึงเมื่อครู่ว่าตัวเองยังจูบและลิ้มรสริมฝีปากของฉาวอิ่งอยู่ จวงหนานก็หน้าเขียวคล้ำ
ฉาวอิ่งเองก็เริ่มลนลาน รีบดึงแขนจวงหนานไว้ “ที่รัก อย่าไปฟังเขาพูดเหลวไหลนะ ฉัน... ฉันไม่ได้ทำ! ฉันไม่ได้ให้เขาแตะต้องมานานแล้ว จริง ๆ!”
เดิมทีเฉินซานเหอยังรู้สึกผิดกับฉาวอิ่งอยู่บ้าง แต่ตอนนี้...
เขาจะรู้สึกผิดไปทำไมวะ!
“ฉันจะฆ่าแก!”