เมื่อเห็นจวงหนานพุ่งเข้ามา เฉินซานเหอก็คว้าข้อมือเขาไว้ ก่อนเตะเข้าที่หัวเข่าอย่างแรง
“อ๊าก!” จวงหนานร้องโหยหวน กุมเข่าทรุดลงนั่งกับพื้น
เฉินซานเหอเช็ดมือกับเสื้อของจวงหนานอย่างรังเกียจ แล้วตบแก้มเขาเบา ๆ พลางกล่าวเสียงเย็นชา “ผู้หญิงคนนี้ฉันเล่นจนเบื่อแล้ว ถ้านายชอบ ฉันยกให้ก็แล้วกัน!”
“เฉินซานเหอ ฉันจะฆ่าแก!” จวงหนานตะโกนลั่น ดวงตาแดงก่ำ
“คิดว่าตัวเองทำได้หรือ? ไปฝึกมาอีกสักหลายปีเถอะ” เฉินซานเหอเก็บโทรศัพท์มือถือที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมา ปัดมันเบา ๆ พลางคิดว่าพอดีถึงเวลาเปลี่ยนเครื่องใหม่แล้ว
พอนึกถึงที่ตัวเองต้องทนทุกข์มาหลายปี ก็รู้สึกว่าแม่งไม่คุ้มเลยจริง ๆ!
เมื่อเห็นเฉินซานเหอจากไป จวงหนานก็จ้องตามด้วยสายตาอาฆาต เขาฝืนความเจ็บแล้วหยิบโทรศัพท์จากในรถ โทรออกไปยังหมายเลขหนึ่ง “พี่ซุน ช่วยจัดการคนให้ฉันที จะเอาเท่าไรก็ว่ามา! มันชื่อเฉินซานเหอ เป็นแค่คนขับรถกระจอก ๆ ไม่มีพื้นเพอะไร เดี๋ยวฉันส่งรูปไปให้ ได้ แต่ห้ามถึงตาย ยิ่งทรมานก็ยิ่งดี!”
เฉินซานเหอขี่รถออกจากโรงเรียน
จู่ ๆ เขาก็นึกขึ้นได้ว่ายังมีบัตรเงินเดือนอีกใบอยู่กับฉาวอิ่ง
ให้ตายสิ แค่นึกถึงเงินที่หาได้มาตลอดหลายปีแล้วถูกเอาไปเลี้ยงหมา เขาก็เจ็บใจแทบแย่
ช่างเถอะ
ไว้มีเวลาแล้วค่อยไปเอาคืนก็ได้
ออกจากโรงเรียนแล้ว เฉินซานเหอก็กลับห้องเช่าของตัวเอง หลับยาวไปจนถึงตอนบ่าย จากนั้นจึงไปหาเพื่อนร่วมห้องสมัยมหาวิทยาลัยสามคน
ทั้งสี่คนดื่มกันตั้งแต่ห้าโมงเย็นกว่า ๆ จนถึงเที่ยงคืน
ตอนเฉินซานเหอเมามาย ขึ้นรถไฟฟ้าของตัวเองเตรียมกลับบ้าน บนถนนก็แทบไม่มีคนแล้ว
“แม่งเอ๊ย ฉันไม่เชื่อหรอกว่าถ้าไม่มีแกแล้ว ฉันจะหาคนที่ดีกว่านี้ไม่ได้!”
เฉินซานเหอด่าพึมพำโดยไม่ทันสังเกตว่ารถตู้สีเงินคันหนึ่งด้านหลังเปิดไฟหน้าแล้ว
ขณะที่เฉินซานเหอขี่รถไฟฟ้าผ่านแนวต้นไม้ริมถนน รถตู้คันนั้นก็เร่งความเร็วพุ่งเข้ามาทันที
“โครม!”
เฉินซานเหอตาพร่ามืด ก่อนถูกชนกระเด็นออกไป
ชายผมเหลืองสองคนที่ปิดหน้ากระโดดลงจากรถตู้ พวกมันถ่ายรูปเฉินซานเหอที่โชกเลือดอยู่หลายใบ แล้วรีบกลับขึ้นรถขับหนีไป
รถตู้เลี้ยวอ้อมไปหลายเส้นทาง ก่อนจอดที่ตึกพักอาศัยเก่า ๆ แห่งหนึ่ง
ตลอดทางพวกมันหลบกล้องวงจรปิดมาโดยตลอด ต่อให้ตำรวจอยากตรวจสอบ ก็ไม่มีทางสาวมาถึงตัวพวกมันได้
อีกอย่าง รถตู้คันนี้ติดป้ายทะเบียนปลอม แถมพวกมันยังจงใจพ่นสีทับไว้ เดี๋ยวเอาน้ำล้างออก ใครจะตามหาเจอ?
“คุณชายจวง ได้รับรูปหรือยังครับ?”
อีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์ จวงหนานกำลังเพลิดเพลินกับการปรนนิบัติของฉาวอิ่ง เขาอยากได้ตัวฉาวอิ่งมานานแล้ว ตอนนี้สมหวังเสียที แน่นอนว่าต้องเสพสุขให้เต็มที่
“ทำได้ดี แต่แน่ใจนะว่ามันยังไม่ตาย?”
แม้ตระกูลจวงจะมีรากฐานอยู่บ้างในเมืองไห่เฉิง แต่ถ้าถึงขั้นมีคนตายจริง ๆ ก็ย่อมเป็นเรื่องยุ่งยาก
“คุณชายจวงวางใจได้ ผมตรวจดูด้วยตัวเอง ยังมีลมหายใจอยู่ ไม่ตายหรอกครับ แต่ถึงหายดี ต่อไปก็คงเป็นคนพิการ!”
“ดี!” จวงหนานพูดอย่างตื่นเต้น พลางกดฉาวอิ่งไว้
แม่งเอ๊ย ถ้าที่บ้านไม่ห้ามไม่ให้ก่อเรื่อง เขาคงจัดการไอ้ลูกหมาเฉินซานเหอนั่นไปนานแล้ว
“คุณชายจวง แล้วเรื่องเงิน...”
“วางใจได้ ฉันจะโอนให้ห้าแสนเดี๋ยวนี้”
จวงหนานพูดจบก็ตัดสาย
ฉาวอิ่งเงยหน้าขึ้นอย่างสงสัย “ที่รัก คุณไม่ได้ทำเขา...”
“ทำไม สงสารมันหรือ?” จวงหนานถาม สีหน้าไม่พอใจ
ฉาวอิ่งยื่นปากน้อย ๆ ทำท่าออดอ้อน “จะเป็นไปได้ยังไง ฉันเลิกรักเขาไปนานแล้ว ตอนนี้ในใจฉันมีแค่คุณคนเดียว!”
“แบบนี้ค่อยสมกับเป็นเธอหน่อย” จวงหนานพลิกตัวกดฉาวอิ่งลงกับเตียง “ที่รัก เรามาต่อกันเถอะ”
“เกลียดจริง...”
...
เวลานี้เฉินซานเหอนอนอยู่บนสนามหญ้า กระอักเลือดออกมาเป็นกอง
เลือดชโลมร่างเขาจนแดงฉาน แขนข้างหนึ่งบิดงออย่างเห็นได้ชัดว่าหักแล้ว
ไม่มีใครเห็นว่าหยกที่แตกเป็นเสี่ยงตรงหน้าอกของเขาเปื้อนเลือดเฉินซานเหอ ก่อนจะเปล่งแสงสีเลือดอันชั่วร้ายออกมา
บนสนามหญ้า
เลือดของเฉินซานเหอไหลย้อนกลับอย่างรวดเร็ว ทะลักเข้าไปในหยกที่แตกตรงหน้าอกจนหมด
ชั่วพริบตา หยกก็เปล่งแสงสีแดงอันชั่วร้ายยิ่งกว่าเมื่อครู่ออกมา
จิตสำนึกของเฉินซานเหอถูกแรงดูดมหาศาลที่ไม่อาจต้านทานกระชากเข้าไปในหยกอย่างรุนแรง
“ฉัน... ฉันตายแล้วหรือ...”
เสียงถอนหายใจราวกับดังมาจากยมโลกก้องสนั่นขึ้นในส่วนลึกของวิญญาณเขา
“ข้าคือนักพรตซ่างชิง บัดนี้เหลือเพียงเศษเสี้ยววิญญาณ รอผู้มีวาสนา...”
พร้อมเสียงถอนหายใจนั้น อักขระสีทองนับไม่ถ้วนหลั่งไหลเข้าสู่หว่างคิ้วของเฉินซานเหอราวกับกระแสน้ำ
วิชาหลอมโอสถ วิชาหลอมอาวุธ คัมภีร์แพทย์สวรรค์... วิชาอัศจรรย์และเคล็ดวิชานับไม่ถ้วนประทับลงในทะเลจิตสำนึกของเฉินซานเหอทั้งหมด
ความเจ็บปวดราวกับถูกฉีกกระชากทำให้เฉินซานเหอแทบอยากกรีดร้อง
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร...
“อ๊าก!”
เฉินซานเหอร้องลั่นแล้วผุดลุกขึ้นนั่งบนสนามหญ้า เขารีบคลำแขนขาของตัวเอง ก่อนก้มมองมือทั้งสองข้าง
“ฉัน... ฉันยังไม่ตาย...”
ไม่เพียงยังไม่ตาย บนร่างกายของเฉินซานเหอยังไม่มีบาดแผลแม้แต่น้อย
เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนเป็นแค่ความฝันหรือ?
เฉินซานเหอลุกขึ้นยืน แล้วเห็นรถไฟฟ้าคันเล็กข้างถนนที่แทบถูกชนจนพัง
ไม่ใช่ นี่ไม่ใช่ความฝัน มีคนคิดจะฆ่าฉัน!?
หรือว่าจะเป็นจวงหนาน?
แต่เขากล้าจ้างคนมาฆ่าคนได้ยังไง!?
ถ้าเป็นแกจริง ๆ ฉันไม่ปล่อยแกไว้แน่!
เฉินซานเหอสงบสติอยู่ครู่หนึ่ง จู่ ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าในหัวเหมือนมีสิ่งต่าง ๆ เพิ่มเข้ามามากมาย
เขากลั้นหายใจ รวบรวมสมาธิ แล้วค่อย ๆ หลับตาลง วิชาอัศจรรย์และเคล็ดวิชาหลายอย่างปรากฏขึ้นในสมองอย่างต่อเนื่อง
นี่ไม่ใช่ความฝัน!
ฉันได้รับการสืบทอดจริง ๆ!
เฉินซานเหอลืมตาขึ้นทันที ตื่นเต้นจนแทบอยากตะโกน
หลังสงบสติลง เฉินซานเหอจึงพบว่าทั่วร่างเหม็นหึ่ง สิ่งสกปรกเหล่านี้คือคราบสกปรกที่ถูกขับออกมาหลังชำระไขกระดูก
เขาเพิ่งรู้ด้วยว่าหยกประจำตระกูลที่สวมติดตัวมานานกว่ายี่สิบปีนั้น ไม่ใช่หยกธรรมดา แต่เป็นศิลาวิญญาณของแท้
ตอนรับการสืบทอด เขาก็นำปราณเข้าสู่ร่างกายและก้าวเข้าสู่ขั้นหลอมกายระดับหนึ่งแล้ว
นับจากนี้ไป เขาก็ถือว่าเป็นผู้บำเพ็ญเซียนคนหนึ่งแล้ว!
เฉินซานเหอมองไปรอบ ๆ
น่าเสียดายที่แถวนี้ไม่มีกล้องวงจรปิด ต่อให้แจ้งตำรวจก็ไม่มีประโยชน์!
ยิ่งไปกว่านั้น เขาก็ไม่ได้คิดจะแจ้งตำรวจด้วย หากเรื่องนี้เป็นฝีมือจวงหนานจริง เขาจะคิดบัญชีนี้คืนด้วยตัวเอง ทั้งต้นทั้งดอก!
เขาลุกขึ้นตรวจดูรถไฟฟ้า พอแน่ใจว่ายังขี่ได้ ก็ขี่กลับห้องเช่า จากนั้นอาบน้ำร้อนอย่างสบายใจ
เมื่อมองตัวเองในกระจก สีหน้าของเขาก็เผยความตกตะลึงออกมา
“เชี่ย ฉันหล่อขึ้นหรือเปล่าวะ?” เฉินซานเหอส่องกระจก ใบหน้าที่เดิมผอมแห้งไปหน่อย ตอนนี้กลับมีมุมคมชัดขึ้น
ซิกซ์แพ็กแปดก้อนนี่อีก เอวเว้ารูปตัววีได้มาตรฐานสุด ๆ
ไม่ต้องพูดถึงว่าผู้หญิงจะชอบเลย แม้แต่ผู้ชายอย่างเขายังอดมองซ้ำหลายครั้งไม่ได้
หลังหลงตัวเองอยู่พักหนึ่ง เฉินซานเหอก็สวมเสื้อผ้า หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาไล่ดูอยู่สองสามครั้ง แล้วอดแปลกใจไม่ได้ว่าทำไมคุณหลินยังไม่ให้ฝ่ายบุคคลแจ้งเลิกจ้างเขาเสียที
ขณะที่กำลังสงสัย โทรศัพท์ก็พลันดังขึ้น
เห็นชื่อผู้โทร เฉินซานเหอก็รีบรับสาย “คุณนายหลิน”
ปลายสายเงียบไปหลายวินาที ก่อนเสียงเย็นชาของหลินซูหว่านจะดังขึ้น
“อีกครึ่งชั่วโมง มารับฉันที่บ้าน”
เฉินซานเหอยังไม่ทันตอบ อีกฝ่ายก็ตัดสายไปแล้ว
ผู้หญิงคนนี้ไม่ไล่เขาออก หรือคิดจะแก้แค้นเขากันแน่?
เฉินซานเหอรู้สึกกระวนกระวายอยู่บ้าง
ถึงเมื่อคืนคุณนายหลินจะเป็นฝ่ายเริ่มก่อน แต่ประเด็นคือเขามีสติครบถ้วนนี่สิ
ช่างเถอะ ทหารมาใช้ขุนพลรับ น้ำมาใช้ดินกลบ!
ไปดูก่อนแล้วค่อยว่ากัน
....