ออกจากห้องทำงานแล้ว เฉินซานเหอก็กลับไปยังห้องทำงานเล็ก ๆ ของตัวเอง
เกือบลืมไปเลย
เฉินซานเหอตบหน้าผากตัวเอง ก่อนหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดเครื่อง เมื่อคืนเขารำคาญฉาวอิ่งที่เสียงดังเกินไป เลยปิดโทรศัพท์ไว้จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ได้เปิด
ทันทีที่โทรศัพท์เปิดเครื่อง ก็มีสายที่ไม่ได้รับเป็นสิบสาย และข้อความอีกกว่าร้อยข้อความ
ผู้หญิงคนนี้สมองมีปัญหาหรือไง!?
เฉินซานเหอเปิดข้อความดู
ฉาวอิ่ง: “ซานเหอ ตอนนี้คุณอยู่กับใครกันแน่?”
ฉาวอิ่ง: “ซานเหอ ฉันกลัวจริง ๆ คุณกลับมาได้ไหม ฉันอยากเจอคุณ”
ฉาวอิ่ง: “รูปภาพ”
ฉาวอิ่ง: “รูปภาพ”
ฉาวอิ่ง: “...”
เฉินซานเหอกวาดตามองรูปที่ฉาวอิ่งส่งมาแล้วรู้สึกคลื่นไส้
ตอนที่คบกับฉาวอิ่ง เขาเคยขอให้เธอสวมชุดนั้นให้ดูตั้งกี่ครั้ง แต่ก็ถูกปฏิเสธทุกครั้ง
เขาเคยคิดแค่ว่าฉาวอิ่งขี้อาย
จนกระทั่งเขาเห็นฉาวอิ่งกับจวงหนานอยู่บนรถ ถ้าจำไม่ผิด ตอนนั้นฉาวอิ่งสวมชุดชั้นในคิวคิวชุดนี้อยู่
พอเห็นแล้ว เขาก็รู้สึกแสบตา แถมยังคลื่นไส้อีกด้วย!
เฉินซานเหอตัดสินใจบล็อกฉาวอิ่งทันที
เขายอมไปทำบัตรเงินเดือนใหม่ ดีกว่าต้องให้ผู้หญิงคนนี้ทำเขาคลื่นไส้อีกครั้ง!
ส่วนเงินที่ผู้หญิงคนนี้เคยใช้ไป...
เขาคิดเสียว่าเป็นค่าซื้อบริการก็แล้วกัน!
ในเมื่อไม่ได้แต่งงานกัน นอนกับผู้หญิงก็ต้องจ่ายเงินไม่ใช่หรือไง?
คิดเสียว่าเขาซื้อบริการ พอคิดแบบนี้แล้วใจก็โล่งขึ้นมาทันที ราวกับไม่ได้รู้สึกแย่ขนาดนั้นแล้ว