“ก๊อก ๆ ผู้ช่วยเฉิน อยู่ข้างในไหมคะ?”
เฉินซานเหอรีบลุกขึ้นไปเปิดประตู “คุณเลขาโจว”
“มีเวลาไหมคะ? ฉันจะพาคุณไปทำความคุ้นเคยกับงานประจำวันของผู้ช่วย”
“มีครับ!”
โจวเจี๋ยยิ้ม “งั้นไปกันเถอะค่ะ”
หลังออกจากสำนักงาน โจวเจี๋ยก็อธิบายหน้าที่ของผู้ช่วยให้เขาฟังตลอดทาง รวมถึงปัญหาบางอย่างที่มักพบเจอเป็นประจำ
“คุณเลขาโจว ถ้าไม่มีอะไรให้ทำ ผมต้องทำอะไรครับ?”
โจวเจี๋ยกะพริบตา “คุณคิดว่างานผู้ช่วยสบายมากเหรอคะ?”
“ก็ไม่ถึงขนาดนั้นครับ แต่คนขับรถยังสบายกว่าอยู่หน่อย...” เฉินซานเหอเกาหัว แม้เขาจะจำทุกอย่างที่โจวเจี๋ยบอกได้หมดแล้ว
แต่ฟังดูแล้วช่างจุกจิกเหลือเกิน
ไม่เหมือนคนขับรถที่จัดการเวลาของตัวเองได้ตอนว่าง ขอแค่เรียกเมื่อไรก็มาเมื่อนั้นก็พอ
โจวเจี๋ยหลุดหัวเราะ “แล้วคุณรู้ไหมว่ามีกี่คนที่พยายามแทบตาย แต่ก็ยังมาไม่ถึงตำแหน่งนี้ของคุณ ยิ่งไปกว่านั้น...เงินเดือนผู้ช่วยสูงกว่าคนขับรถตั้งเยอะ!”
เฉินซานเหอหัวเราะไม่ออก
สูงกว่ามากจริง ๆ
คนขับรถหักประกันสังคมกับเงินสะสมกองทุนต่าง ๆ แล้วเหลือเงินเดือนแปดพันกว่า ส่วนผู้ช่วยหักโบนัสแล้วเหลือหนึ่งหมื่นสาม มองเผิน ๆ ก็ได้เงินมากกว่า แต่ความเป็นอิสระก็หายไปด้วยน่ะสิ
ด้วยฝีมือของเขาตอนนี้ แค่หาเวลาไปตลาดของเก่าสักสองสามครั้ง เงินที่ได้ก็พอเลี้ยงตัวเองไปตลอดชีวิตแล้ว!
“จริงสิ คุณหลินมาหรือยังครับ?”
โจวเจี๋ยพยักหน้า “ค่ะ เวลานี้น่าจะอยู่ในห้องทำงาน มีอะไรหรือเปล่าคะ?”