บริษัทตระกูลหวัง เฉินซานเหอยังคงจ้องกองเอกสารหนาเตอะตรงหน้าด้วยสีหน้าปวดหัว
ต้องจัดการเอกสารพวกนี้ให้เป็นระเบียบ!
ใครก็ได้บอกเขาทีว่าต้องจัดยังไง?
เรื่องที่โจวเจี๋ยพูดถึงก็เหมือนไม่มีเรื่องนี้อยู่ด้วยนี่นา!
เฉินซานเหอพลิกดูอยู่สองสามหน้า แค่เห็นตัวหนังสือแน่นขนัดก็ทำเอาสมองมึนตื้อแล้ว ถ้าให้ขับรถเขาถนัด แต่ถ้าให้จัดเอกสาร สู้เอามีดมาแทงเขาสักทีให้จบ ๆ ไปยังจะดีกว่า!
ขณะที่เฉินซานเหอกำลังหัวหมุน โทรศัพท์ก็ดังขึ้นกะทันหัน
ใครแอดฉันมา?
เฉินซานเหอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู หลังลังเลอยู่ครู่หนึ่งก็ยอมรับคำขอเป็นเพื่อน
เฉินซานเหอ: “คุณเป็นใคร?”
กระต่ายน้อย: “เฉินซานเหอ ฉันสวี่อวี่หนิง”
สวี่อวี่หนิง?
เฉินซานเหอเลิกคิ้ว
เขาจำสวี่อวี่หนิงได้ เธอเป็นสาวงามประจำภาควิชาภาษาฝรั่งเศส เพื่อนสนิทของฉาวอิ่ง และนับเป็นรุ่นน้องของเขาด้วย เธอแอดเขามาทำไม?
เฉินซานเหอ: “มีธุระหรือ?”
กระต่ายน้อย: “ไม่มีธุระแล้วจะทักหาไม่ได้เหรอ? เอาละ ที่จริงฉันมีธุระจริง ๆ แถมเป็นเรื่องสำคัญมากด้วย เลยอยากคุยกับคุณต่อหน้า ว่างไหม?”
เฉินซานเหอ: “ถ้าเป็นเรื่องฉาวอิ่งก็ไม่ต้องพูดแล้ว เราเลิกกันแล้ว”
กระต่ายน้อย: “ที่อยู่..”
กระต่ายน้อย: “นี่ ตอนเที่ยงคงไม่รบกวนเวลางานคุณหรอกใช่ไหม ยังไงฉันก็ส่งที่อยู่ให้แล้ว ถ้าไม่มา คุณต้องเสียใจแน่!”
เฉินซานเหอมองที่อยู่ที่สวี่อวี่หนิงส่งมา ร้านกาแฟหนิงซิน อาคารกั๋วเม่า