เมื่อเฉินซานเหอโคจรพลังจนครบรอบใหญ่แล้วลืมตาขึ้นอีกครั้ง ก็เป็นเวลาบ่ายแล้ว!
เขารู้สึกว่าเวลาผ่านไปเพียงครู่เดียว ไม่คิดเลยว่าจะผ่านไปถึง 5 ชั่วโมง!
ขณะที่เฉินซานเหอกำลังสงสัยว่าทำไมไม่มีใครมาหา ประตูห้องก็ถูกเคาะเสียก่อน
“ผู้ช่วยเฉิน คุณหลินเรียกให้ไปพบค่ะ”
“มาแล้ว!” เฉินซานเหอลุกขึ้นทันที แล้วสำรวจผลจากการฝึกฝนของตน
นอกจากพลังวิญญาณภายในร่างจะหนาแน่นขึ้นเล็กน้อยแล้ว ดูเหมือนจะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงมากนัก
การฝึกฝนไม่ได้ง่ายดายอย่างที่คิดจริง ๆ
ยิ่งไปกว่านั้น พลังวิญญาณในโลกนี้ยังเบาบางเกินไป หากหวังจะยกระดับขั้นด้วยการฝึกฝนเพียงอย่างเดียว ไม่รู้ต้องรอถึงชาติไหน
ดูท่าคงต้องหาวิธีอื่นแล้ว
เมื่อเดินออกจากห้องทำงาน โจวเจี๋ยก็ลอบมองเฉินซานเหอด้วยความสงสัยอยู่สองครั้ง
เพิ่งคลาดกันไปแค่ครู่เดียว
ทำไมเธอถึงรู้สึกว่าผู้ช่วยเฉินดูไม่เหมือนเดิมไปอีกแล้วนะ?
ที่สำคัญคือหมอนี่หน้าตาดีเกินไปแล้ว!
เมื่อสังเกตเห็นสายตาของโจวเจี๋ย เฉินซานเหอก็ลูบใบหน้าแล้วถามว่า “เลขาโจว หน้าผมมีอะไรติดอยู่หรือเปล่า?”
โจวเจี๋ยหน้าแดง รีบเบือนสายตาหนีแล้วตอบว่า “เปล่าค่ะ ถึงแล้ว รีบเข้าไปเถอะ!”
“อ้อ” เฉินซานเหอเคาะประตูสองที
“เข้ามาได้”
เฉินซานเหอผลักประตูเข้าไป
เวลานี้แสงอาทิตย์ยามเย็นเพิ่งสาดเฉียงผ่านหน้าต่างบานสูง เคลือบห้องทำงานให้เป็นสีทองอุ่น
หลินซูหว่านกำลังนั่งจัดเอกสารอยู่หลังโต๊ะทำงาน ชุดสูทกระโปรงสีขาวครีมขับให้ช่วงไหล่และลำคอของเธอดูสง่างามและเรียบเนี้ยบ