ตอนที่ 17 ปิดเครื่องกันหมดเลยหรือ?
ตอนเฉินซานเหอออกจากห้องน้ำมานั่งบนโซฟา เวลาก็ผ่านไปกว่าครึ่งชั่วโมงแล้ว
เฉินซานเหอหยิบเสื้อเชิ้ตที่เป่าจนแห้งมาสวม ขณะกำลังลังเลว่าจะกลับดีหรือไม่ หลินซูหว่านก็ลุกขึ้นนั่งบนเตียงอีกครั้ง ก่อนจะโซเซเข้าไปในห้องน้ำ
เฉินซานเหอรออยู่หน้าประตูพักใหญ่ แต่ก็ยังไม่เห็นหลินซูหว่านออกมา
โตขนาดนี้แล้ว คงไม่เป็นอะไรหรอกมั้ง?
“คุณนายหลิน?”
รออยู่ครู่หนึ่ง ข้างในก็ยังเงียบสนิท
“งั้นผมเข้าไปแล้วนะ!”
เฉินซานเหอรวบรวมความกล้าเปิดประตูเข้าไป ถึงได้เห็นว่าหลินซูหว่านนั่งหลับอยู่บนชักโครก
โชคดีที่หลินซูหว่านสวมกระโปรง จึงแต่งตัวกลับได้สะดวกหน่อย
เขาอุ้มหลินซูหว่านกลับไปวางบนเตียงอีกครั้ง
เฉินซานเหอคอยดูแลหลินซูหว่านเข้าออกห้องน้ำวนไปวนมาแบบนี้ ทุกครึ่งชั่วโมงถึงหนึ่งชั่วโมง เธอก็อาจตื่นขึ้นมาครั้งหนึ่ง
ตอนอุ้มหลินซูหว่านกลับขึ้นเตียงเป็นครั้งสุดท้าย ท้องฟ้าด้านนอกก็เริ่มสางแล้ว
เฉินซานเหอกำลังจะลุกขึ้น หลินซูหว่านก็พลันคล้องคอเขาไว้
ทั้งสองสบตากัน
ยังไม่ทันที่เฉินซานเหอจะเอ่ยปาก หลินซูหว่านก็จูบลงบนริมฝีปากเขาแผ่วเบา
สัมผัสอ่อนนุ่มนั้นราวกับเปลวไฟเล็ก ๆ ที่จุดฟืนแห้งในกายเฉินซานเหอ เขาจึงก้มลงจูบริมฝีปากเล็ก ๆ นั้นอย่างร้อนแรง
หลินซูหว่านเมาจริง ๆ
แต่เธอก็ตื่นมานานแล้ว เพียงแค่รู้สึกมึนหัวอยู่บ้าง
นอกจากช่วงแรก ๆ หลังจากนั้นเวลาที่เธอตื่นขึ้นมาเข้าห้องน้ำ เธอมีสติรู้ตัวอยู่บ้าง