“ไม่เป็นไร” เฉินซานเหอตอบส่ง ๆ
“คุณ...” เฉินเหยากัดริมฝีปาก นึกไม่ออกไปชั่วขณะว่าควรพูดอะไรดี ที่สำคัญ ท่าทีของอีกฝ่ายกลับเย็นชากว่าตัวเธอเมื่อครู่เสียอีก
เห็นเฉินเหยายังไม่ไป เฉินซานเหอก็ดับก้นบุหรี่ในมือแล้วกล่าวว่า “ไม่ต้องขอบคุณหรอก แค่ช่วยนิดหน่อยเอง”
เฉินเหยายังอยากพูดอะไรต่อ แต่เธอไม่มีเวลาแล้วจริง ๆ
“ยังไงก็ต้องขอบคุณคุณ!” เฉินเหยามองเฉินซานเหออีกสองครั้ง เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังคงเย็นชา เธอก็ไม่พูดต่อ ก้าวตรงไปยังร้านอาหาร
แต่ยังเดินไปได้ไม่ถึงสองก้าว...
“กึก”
ข้อเท้าของเฉินเหยาพลิก ร่างกายเสียการทรงตัว ล้มไปด้านหลังอย่างควบคุมไม่ได้
เฉินซานเหอก้าวไปข้างหน้าโดยสัญชาตญาณ โอบรับเธอจากด้านหลัง จึงช่วยไม่ให้ล้มลงกับพื้น ทั้งสองสบตากัน
เฉินเหยารู้สึกว่าหัวใจเต้นเร็วมาก
ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังพบว่าดวงตาของชายหนุ่มคนนี้ใสบริสุทธิ์ ดูท่าเธอจะเข้าใจเขาผิดไปจริง ๆ แล้วทำไมหัวใจของเธอถึงเต้นเร็วขนาดนี้ล่ะ!?
ส่วนเฉินซานเหอกลับคิดขึ้นมาโดยไม่ทันตั้งใจว่า ร่างของผู้หญิงคนนี้นุ่มนิ่มเหลือเกิน นุ่มยิ่งกว่าฉาวอิ่งกับหลินซูหว่านเสียอีก...
“คุณ... ปล่อยฉันได้แล้ว” เฉินเหยาเบือนสายตาหนี แต่น้ำเสียงเห็นได้ชัดว่าไม่ห่างเหินเหมือนเมื่อครู่ แม้แต่ตัวเธอเองอาจยังไม่ทันสังเกต
เฉินซานเหอรีบปล่อยเฉินเหยา “รองเท้าส้นสูงของคุณหักแล้ว”
เฉินเหยาก้มมองแล้วก็ทั้งขำทั้งจนใจ
วันนี้เธอคงออกจากบ้านมาโดยไม่ดูฤกษ์ยามแน่ ๆ