“ไม่เข้าใจก็ช่างเถอะ” หลิ่วม่านยักไหล่ “ถือว่าฉันไม่ได้พูดก็แล้วกัน”
เฉินซานเหอขมวดคิ้ว
เขาไม่ใส่ใจอยู่แล้ว อย่างมากก็แค่ลาออกจากบริษัท
ตอนนี้เขาไม่ได้ขาดเงินเสียหน่อย ไม่จำเป็นต้องทนอยู่ในบริษัทนี้ต่อ แต่ถ้าเรื่องนี้ทำให้หลินซูหว่านเดือดร้อนไปด้วย
เขาคงรู้สึกผิดอยู่ไม่น้อย
“ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้นหรอก” หลิ่วม่านปรายตามองลำคอของเฉินซานเหอ ก่อนชี้นิ้วเตือน “ตรงนี้อย่าให้ใครเห็นเชียว คุณหวังไม่ใช่คนที่จะหลอกกันได้ง่าย ๆ!”
ระหว่างพูดคุยกัน ทั้งสองก็มาถึงหน้าห้องทำงานของหวังฮ่าวจงแล้ว
“เอาละ เข้าไปเถอะ”
ผู้หญิงคนนี้...
เฉินซานเหอรู้ว่าหลิ่วม่านคงเดาอะไรบางอย่างได้แล้ว โชคดีที่เธอแค่สงสัย ยังไม่มีหลักฐานอะไรจริง ๆ
อีกอย่าง หลิ่วม่านน่าจะเป็นคนรักของหวังฮ่าวจง
ถ้าพูดกันตามจริง
เขากับหลิ่วม่านน่าจะอยู่คนละฝ่ายกันด้วยซ้ำ!
เฉินซานเหอผลักประตูเข้าไปในห้องทำงาน หวังฮ่าวจงยืนอยู่ริมหน้าต่าง ซิการ์ในมือสูบไปแล้วครึ่งมวน พอเห็นเฉินซานเหอเข้ามา เขาก็ยิ้มทักทันที “ซานเหอ นั่งสิ”
เฉินซานเหอถามว่า “คุณหวังเรียกผมมามีธุระอะไรหรือครับ?”
“คุณเป็นคนขับรถของผม คนเป็นเจ้านายจะถามไถ่ลูกน้องบ้างไม่ได้หรือไง?” หวังฮ่าวจงหยิบซิการ์จากลิ้นชักส่งให้เฉินซานเหอ “ลองดูสิ ของดีเลยนะ!”
เฉินซานเหอหยิบบุหรี่ของตัวเองออกมา “คุณหวัง ผมชอบสูบยี่ห้อนี้มากกว่า”
หวังฮ่าวจงเหลือบมองแล้วหัวเราะเยาะในใจ