ตงกง
ห้องตำรา
ภายในห้องประดับตกแต่งอย่างเรียบง่ายโบราณเป็นระเบียบ ชั้นหนังสือตั้งเรียงรายอัดแน่นด้วยคัมภีร์หลากหลาย ตำราปราชญ์และคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์ บนโต๊ะมีพู่กัน หมึก กระดาษ และจานฝนหมึกวางไว้อย่างเป็นระเบียบ เป็นสถานที่ที่อาจารย์ซึ่งหลี่ซื่อหมินส่งมาใช้ถ่ายทอดวิชาความรู้แก่รัชทายาทในยามปกติ เงียบขรึมสง่างาม หนักแน่นสงบนิ่ง
หลี่เฉิงเฉียนก้าวเท้าอย่างเนิบช้าเข้าสู่ห้องตำรา ท่วงท่าอ่อนโยนจากตำหนักหลี่เจิ้งจางหายไปสิ้น ได้รับการหล่อหลอมจากชีวิตการเป็นรัชทายาทสองภพชาติ เขามีความสงบนิ่งและสง่างามตามแบบองค์รัชทายาทที่พึงเป็น
อวี่จื้อหนิง พนักงานฝ่ายขวาของรัชทายาทเห็นรัชทายาทกลับมาก็รีบลุกขึ้นประสานมือคำนับ
“กระหม่อมคารวะองค์รัชทายาท”
“ท่านอาจารย์ไม่ต้องมากพิธี ข้ามาช้า หวังว่าอาจารย์จะไม่ตำหนิ” หลี่เฉิงเฉียนยกมือเบาๆ
อวี่จื้อหนิงประสานมือเล็กน้อย “องค์รัชทายาทกับฮองเฮาทรงมีสายสัมพันธ์แม่ลูกลึกซึ้ง กระหม่อมจะมีเหตุผลใดไปตำหนิได้ กระหม่อมได้ยินว่าพรุ่งนี้องค์รัชทายาทจะตามเสด็จฝ่าบาทออกนอกวัง หวังว่าองค์รัชทายาทจะไม่ลุ่มหลงกับการเที่ยวเล่นจนละเลยการเรียนนะพ่ะย่ะค่ะ”
คำถวายแนะนำของอวี่จื้อหนิงที่ไม่ต่างจากชาติก่อนเลยทำให้หลี่เฉิงเฉียนใจลอยไปชั่วขณะ หลังจากปีที่สิบแห่งรัชศกเจินกวน เขาก็ปล่อยตัวเสื่อมทรามลง เคยชิงชังคำแนะนำของเหล่าขุนนางผู้ถวายความเห็นกลุ่มนี้ยิ่งนัก แต่หลังจากปีที่สิบเจ็ดรัชศกเจินกวนที่เขาก่อกบฏแล้วถูกถอดยศ ก็ไม่เคยได้ยินอีกเลย