ความเงียบงันในกระโจมราวกับผืนแพรที่ถูกยืดออก ยิ่งยืดก็ยิ่งบาง ทว่าหาได้ขาดออกจากกัน
ภายในกระโจมอันกว้างใหญ่ นอกจากคนรับใช้ที่คอยปรนนิบัติแล้ว หามีผู้ใดปริปากเลยสักคำ
วันนี้มีเพียงพี่น้องทั้งสามกับหลี่ซื่อหมินอยู่ในที่นั้น นับว่าเป็นงานเลี้ยงภายในครอบครัว ไม่ต้องเอ่ยถึงว่าเหตุที่หลี่ซื่อหมินออกมาในวันนี้ก็เพื่อกระชับความสัมพันธ์ระหว่างสามพี่น้อง ทว่าอย่าว่าแต่จะกระชับความสัมพันธ์เลย บรรยากาศบนที่นั่งกลับกลายเป็นสิ่งละเอียดอ่อนยิ่ง
ระหว่างบิดาบุตรอย่างหลี่เฉิงเฉียนกับหลี่ซื่อหมินมีเพียงโต๊ะตัวหนึ่งกั้นอยู่ คนหนึ่งนั่งอยู่ตำแหน่งประธาน อีกคนหนึ่งนั่งอยู่เบื้องล่าง ระยะห่างเพียงไม่กี่ไม้บรรทัด แต่กลับเหมือนมีกำแพงที่มองไม่เห็นขวางกั้น
เหล่าขันทีรับใช้ก้มศีรษะยืนอยู่สองข้าง ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง อาหารเลิศรสบนโต๊ะจะว่างดงามก็มิได้ ทุกจานล้วนเป็นฝีมือพ่อครัวหลวงที่รังสรรค์จากเนื้อสัตว์ป่า กระนั้นหลี่ซื่อหมินก็แทบไม่จับตะเกียบเลย
หลี่ไท่เห็นทุกสิ่งในสายตา หัวใจเต้นเร็วขึ้นหลายจังหวะ
เขาคุ้นเคยกับบรรยากาศเช่นนี้ดีนัก ท่านอาทรงขุ่นเคือง ท่านพี่ใหญ่ทำให้ท่านอาไม่พอพระทัย และยามที่ท่านอาไม่พอพระทัยนั้น ก็คือเวลาที่เขาควรแสดงตัวที่สุด
เขาวางชามซุปลง แอบจัดระเบียบชายเสื้ออย่างเงียบๆ แล้วใช้ปลายแขนเสื้อเช็ดมุมปาก เพื่อให้แน่ใจว่าตนดูเรียบร้อย จากนั้นก็กระแอมเบาๆ เสียงไม่ดัง แต่พอดีให้คนในกระโจมได้ยินทั่วกัน