หลี่ซื่อหมินทรงพระสรวลด้วยความเอ็นดูยิ่งนัก ทรงโบกพระหัตถ์ให้ขันทีใกล้ชิดไปนำสิ่งของมาประทานแก่หลี่ไท่
ก็ล้วนเป็นทองคำ อัญมณีแพรพรรณ ผ้าผืนแพรวพราว
แต่สำหรับมหาราชวงศ์ถังที่ท้องพระคลังยังไม่อุดมสมบูรณ์ในช่วงต้นรัชกาล นับเป็นรางวัลอันล้ำค่าทีเดียว แม้องค์จักรพรรดิยังต้องทรงประหยัดมัธยัสถ์ คลังข้างที่ของหลี่ซื่อหมินเองก็คงมิได้มั่งคั่งล้นเหลือเช่นกัน
กระนั้น สิ่งของที่หลี่ซื่อหมินทรงใช้พระราชทานแก่เหล่าอ๋อง ล้วนนำออกมาจากคลังข้างที่ของพระองค์เอง
หลี่ไท่วางถ้วยชา ความกระอักกระอ่วนบนใบหน้าเมื่อครู่พลันสลายหายไป กลายเป็นท่าทีงอนออดอ้อนที่ทำให้หลี่เฉิงเฉียนรู้สึกเย็นเยียบ "ขอบพระทัยอาเยี่ยที่ประทานรางวัล!"
ไม่เกรงใจแม้แต่น้อย
หลี่เฉิงเฉียนเก็บทุกอย่างไว้ในสายตา
เขาก้มศีรษะ ใช้ตะเกียบเขี่ยข้าวในชาม มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย แล้วรีบเม้มกลับเป็นเส้นตรง
ไม่ได้ขำหลี่ไท่ และไม่ได้ขำหลี่จื้อ
เขาขำตนเอง
ในชาติที่แล้ว เขาก็เหมือนหลี่ไท่ที่พยายามทำตัวให้โดดเด่นต่อหน้าหลี่ซื่อหมิน แต่งโคลง เขียนบทกวี วิพากษ์การปกครอง ถกยุทธ์พิชัยสงคราม ทุกสิ่งต้องแข่งกับหลี่ไท่ ทุกเรื่องต้องเป็นเลิศ เขาคิดว่าเพียงตนเองยอดเยี่ยมพอ สายพระเนตรของหลี่ซื่อหมินก็จะจับจ้องเขาตลอดไป
ภายหลังจึงรู้ว่า ตำแหน่งนั้นในพระทัยหลี่ซื่อหมิน ไม่เคยได้มาด้วยความยอดเยี่ยม
หลี่ไท่ประจบประแจงเก่งกว่า หลี่จื้อออดอ้อนเป็นกว่า ส่วนตัวเขาเอง แบกรับภาพลักษณ์องค์รัชทายาทตลอดกาล ไม่เคยทำเรื่องก้มหัวแย่งชิงความโปรดปราน
เขาจึงพ่ายแพ้
พ่ายสิ้นท่า
หลี่เฉิงเฉียนเงยหน้าขึ้น มองหลี่ไท่นั่งบนเบาะ ถือชามชา ใบหน้าปกติ ทว่าประกายในดวงตาคู่นั้นหม่นลงหลายส่วน
เขาพลันนึกถึงเรื่องราวชาติก่อนมากมาย
ปีเจิ้นกวนที่หก หลี่ไท่ได้สวมเกี้ยวก่อนเขา
ปีนั้นเขาอายุสิบสี่ หลี่ไท่อายุสิบสาม ตามขนบ องค์รัชทายาทควรสวมเกี้ยวเมื่ออายุยี่สิบ แต่หลี่ซื่อหมินพระราชทานพิธีสวมเกี้ยวให้หลี่ไท่ล่วงหน้า ประทานอาภรณ์ ประทานนามรอง จัดงานเลี้ยงใหญ่โต สมเกียรติมิได้ด้อยกว่าองค์รัชทายาทมากนัก